lettre PI

παρακελευσμός, οῦ (ὁ) : l'exhortation, l'encouragement.

Προσπεσόντων δὲ τούτων ἐρρωμένως τοῖς ἐκ τοῦ στρατοπέδου κατὰ τὸν ἰσθμὸν παρατεταγμένοις ἐγίνετο μάχη λαμπρὰ καὶ παρακελευσμὸς ἐξ ἀμφοῖν ἐναγώνιος, τῶν μὲν ἐκ τοῦ στρατοπέδου, τῶν δ' ἐκ τῆς πόλεως τοῖς ἰδίοις ἑκατέρων ἐπιβοώντων.
Polybe, X, 12, 5

παρακελευστός, ή, όν : qui prend parti pour, partisan

Οὓς ἐγὼ ὁρῶν νῦν ἐνθάδε τῷ αὐτῷ ἀνδρὶ παρακελευστοὺς καθημένους φοβοῦμαι, καὶ τοῖς πρεσβυτέροις ἀντιπαρακελεύομαι μὴ καταισχυνθῆναι, εἴ τῴ τις παρακάθηται τῶνδε, ὅπως μὴ δόξει, ἐὰν μὴ ψηφίζηται πολεμεῖν, μαλακὸς εἶναι, μηδ', ὅπερ ἂν αὐτοὶ πάθοιεν, δυσέρωτας εἶναι τῶν ἀπόντων, γνόντας ὅτι ἐπιθυμίᾳ μὲν ἐλάχιστα κατορθοῦνται, προνοίᾳ δὲ πλεῖστα, ἀλλ' ὑπὲρ τῆς πατρίδος ὡς μέγιστον δὴ τῶν πρὶν κίνδυνον ἀναρριπτούσης ἀντιχειροτονεῖν, καὶ ψηφίζεσθαι τοὺς μὲν Σικελιώτας οἷσπερ νῦν ὅροις χρωμένους πρὸς ἡμᾶς, οὐ μεμπτοῖς, τῷ τε Ἰονίῳ κόλπῳ παρὰ γῆν ἤν τις πλέῃ, καὶ τῷ Σικελικῷ διὰ πελάγους, τὰ αὑτῶν νεμομένους καθ' αὑτοὺς καὶ ξυμφέρεσθαι·
Thucydide, VI, 13, 1

παρακελεύω : donner des instructions, prescrire Moy. plus. us. : 1. recommander, ordonner, donner des ordres 2. recommander, exhorter, encourager
παρακενόω-ῶ : vider, épuiser
παρακινδύνευσις, εως (ἡ) : l'audace excessive, la témérité.

Ἦ που ἄρα, εἰ τοσαύτην γε ὑμεῖς τε μὴ παυθῆναι ἀρχῆς καὶ οἱ δουλεύοντες ἤδη ἀπαλλαγῆναι τὴν παρακινδύνευσιν ποιοῦνται, ἡμῖν γε τοῖς ἔτι ἐλευθέροις πολλὴ κακότης καὶ δειλία μὴ πᾶν πρὸ τοῦ δουλεῦσαι ἐπεξελθεῖν.
Thucydide, V, 100, 1

παρακινδυνεύω : s'exposer témairement à un danger Pass.-moy. part. pf. παρακεκινδυνευμένος, risqué, hardi, audacieux, téméraire.

Ὡδὶ γόνιμον, ὅστις φθέγξεται
τοιουτονί τι παρακεκινδυνευμένον,
αἰθέρα Διὸς δωμάτιον, ἢ χρόνου πόδα,
ἢ φρένα μὲν οὐκ ἐθέλουσαν ὀμόσαι καθ' ἱερῶν,
γλῶτταν δ' ἐπιορκήσασαν ἰδίᾳ τῆς φρενός.
Aristophane, Grenouilles, 99

παρακινέω-ῶ : I. 1. mouvoir à côté de ou à faux, déplacer, déranger 2. émouvoir violemment, troubler, exciter, mettre hors de soi, troubler la raison II. être agité, troublé, hors de soi.

Ἐξιστάμενος δὲ τῶν ἀνθρωπίνων σπουδασμάτων καὶ πρὸς τῷ θείῳ γιγνόμενος, νουθετεῖται μὲν ὑπὸ τῶν πολλῶν ὡς παρακινῶν, ἐνθουσιάζων δὲ λέληθεν τοὺς πολλούς.
Platon, Phèdre, 249

παρακινητικῶς, adv. : avec l'esprit dérangé.

Ἐπεὶ δὲ μακρόν τινα καὶ δυσχερῆ πόλεμον οἱ ἐν ἄστει περὶ τῆς Σαλαμινίων νήσου Μεγαρεῦσι πολεμοῦντες ἐξέκαμον, καὶ νόμον ἔθεντο μήτε γράψαι τινὰ μήτ' εἰπεῖν αὖθις ὡς χρὴ τὴν πόλιν ἀντιποιεῖσθαι τῆς Σαλαμῖνος, ἢ θανάτῳ ζημιοῦσθαι, βαρέως φέρων τὴν ἀδοξίαν ὁ Σόλων, καὶ τῶν νέων ὁρῶν πολλοὺς δεομένους ἀρχῆς ἐπὶ τὸν πὸλεμον, αὐτοὺς δὲ μὴ θαρροῦντας ἄρξασθαι διὰ τὸν νόμον, ἐσκήψατο μὲν ἔκστασιν τῶν λογισμῶν, καὶ λόγος εἰς τὴν πόλιν ἐκ τῆς οἰκίας διεδόθη παρακινητικῶς ἔχειν αὐτόν, ἐλεγεῖα δὲ κρύφα συνθεὶς καὶ μελετήσας ὥστε λέγειν ἀπὸ στόματος, ἐξεπήδησεν εἰς τὴν ἀγορὰν ἄφνω πιλίδιον περιθέμενος.
Plutarque, Solon, VIII, 1

παρακλαυσίθυρον, ου (τὸ) : les lamentations devant une porte fermée
παρακλείω : exclure
παρακλάπτω : prendre à la dérobée, en passant
παρακληίω : exclure
παράκλησις, εως (ἡ) :  1. l'invocation, la prière, l'action d'appeler au secours 2. l'appel pressant, l'exhortation, l'excitation, l'encouragement.

Καὶ ὁ δῆμος ἀπῆλθε τοιοῦτόν τι ὑπειληφώς, ὡς ἔσται μὲν ἡ εἰρήνη περὶ δὲ συμμαχίας οὐκ ἄμεινον εἴη διὰ τὴν τῶν Ἑλλήνων παράκλησιν βουλεύσασθαι, ἔσται δὲ κοινῇ μετὰ τῶν Ἑλλήνων ἁπάντων.
Eschine, Discours, III, 71

παρακλητέος, η, ον : adj. verbal de παρακαλέω-ῶ
παρακλητικός, ή, όν  : propre à exhorter, à exciter, à encourager.

Οὐκοῦν, ἦν δ' ἐγώ, εἰκότως τό γε τοιοῦτον νοήσεως οὐκ ἂν παρακλητικὸν οὐδ' ἐγερτικὸν εἴη.
Platon, République, VII, 523

παράκλητος, ος, ον : qu'on appelle à son secours, (ὁ)  - l'avocat, le défenseur.

Δεήσομαι δὲ πάντων ὑμῶν, ἃ καὶ τοῖς μὴ δεηθεῖσι δίκαιόν ἐστιν ὑπάρχειν, μηδεμίαν μήτε χάριν μήτ' ἄνδρα ποιεῖσθαι περὶ πλείονος ἢ τὸ δίκαιον καὶ τὸν ὅρκον ὃν εἰσελήλυθεν ὑμῶν ἕκαστος ὀμωμοκώς, ἐνθυμουμένους ὅτι ταῦτα μέν ἐσθ' ὑπὲρ ὑμῶν καὶ ὅλης τῆς πόλεως, αἱ δὲ τῶν παρακλήτων αὗται δεήσεις καὶ σπουδαὶ τῶν ἰδίων πλεονεξιῶν εἵνεκα γίγνονται, ἃς ἵνα κωλύηθ' οἱ νόμοι συνήγαγον ὑμᾶς, οὐχ ἵνα κυρίας τοῖς ἀδικοῦσι ποιῆτε.
Démosthène, Discours, XIX, 1

παρακλιδόν, adv. : en s'écartant de la vérité, du droit chemin.

Ταῦτα δ' ἅ μ' εἰρωτᾷς καὶ λίσσεαι, οὐκ ἂν ἐγώ γε
ἄλλα παρὲξ εἴποιμι παρακλιδὸν οὐδ' ἀπατήσω,
ἀλλὰ τὰ μέν μοι ἔειπε γέρων ἅλιος νημερτής,
τῶν οὐδέν τοι ἐγὼ κρύψω ἔπος οὐδ' ἐπικεύσω.
Homère, Odyssée, XVII, 120

παράκλινω : I. 1. faire coucher (sur un lit de table) à côté de 2. incliner de côté (la tête, le corps, ...) 3. faire dévier, détourner du droit chemin II. s'incliner de côté, se tourner pour éviter.

Τήνδε περιγνάμψαντι πολὺς παρακέκλιται·
Apollonius de Rhodes, Argonautiques, II, 364

παρακλίτης, ου (ὁ) : celui qui, couche près d'un autre, le voisin de lit, de table.

Κατανοήσας γάρ τινα τῶν λοχαγῶν σύνδειπνον καὶ παρακλίτην πεποιημένον ἄνδρα ὑπέρδασύν τε καὶ ὑπέραισχρον, ἀνακαλέσας τὸν λοχαγὸν ὀνομαστὶ εἶπεν ὧδε·
Xénophon, Cyropédie, II, 2, 28

παρακμάζω : avoir passé le moment de sa fleur de l'âge, de sa force, de sa fraîcheur, se flétrit, dégénérer, déchoir.

Ἂν δὲ καὶ ἀμφότερα στέρξωσι, τὸ μὲν τῆς ὥρας ἄνθος ταχὺ δήπου παρακμάζει, ἀπολείποντος δὲ τούτου ἀνάγκη καὶ τὴν φιλίαν συναπομαραίνεσθαι, ἡ δὲ ψυχὴ ὅσονπερ ἂν χρόνον ἴῃ ἐπὶ τὸ φρονιμώτερον καὶ ἀξιεραστοτέρα γίγνεται.
Xénopho, Banquet, VIII, 14

παρακμή, ῆς (ἡ) : le déclin,, l'affaiblissement (des forces, de la maladie, ...)
παρακοίτης, ου (ὁ) : l'époux.

Εἴ περ γάρ σ' Ἕκτωρ γε κακὸν καὶ ἀνάλκιδα φήσει,
ἀλλ' οὐ πείσονται Τρῶες καὶ Δαρδανίωνες
καὶ Τρώων ἄλοχοι μεγαθύμων ἀσπιστάων,
τάων ἐν κονίῃσι βάλες θαλεροὺς παρακοίτας.
Homère, Iliade, VIII, 151

παράκοιτις, ιος, ι, ιν (ἡ) : l'épouse

Τοῖα Διὸς θυγάτηρ ἔχε φάρμακα μητιόεντα,
ἐσθλά, τά οἱ Πολύδαμνα πόρεν, Θῶνος παράκοιτις
Αἰγυπτίη, τῇ πλεῖστα φέρει ζείδωρος ἄρουρα
φάρμακα, πολλὰ μὲν ἐσθλὰ μεμιγμένα πολλὰ δὲ λυγρά·
Homère, Odyssée, IV, 219

παρακολουθέω-ῶ : 1. suivre de près 2. suivre par la pensée, suivre avec soin, avec attention.

Ἀλλ' οἶμαι πολλὰ καὶ χαλεπὰ παρακολουθεῖ τῷ κρινομένῳ, καὶ μετακαλεῖ τὴν ψυχὴν ἀπὸ τῆς ὀργῆς ὁ κίνδυνος ἐπὶ τοὺς ὑπὲρ τῆς σωτηρίας λόγους, καὶ διαλογισμὸν παρίστησι, μή τι παραλίπῃ τῶν κατηγορημένων.
Eschine, Discours, II, 159

παρακολούθημα, ατος (τὸ) : la suite immédiate, la conséquence directe
παρακολούθησις, εως (ἡ) : l'intelligence.

Εἰ δὲ καὶ αὐτός που προσειλήφει παρακολούθησιν τῇ χρήσει τῶν φαντασιῶν, καὶ δῆλον ὅτι κατὰ λόγον οὐκέτ' ἂν ἡμῖν ὑπετέτακτο οὐδὲ τὰς χρείας ταύτας παρεῖχεν, ἀλλ' ἦν ἂν ἴσος ἡμῖν καὶ ὅμοιος.
Epictète, Oeuvres, II, 8

παρακολουθητικός, ή, όν : propre à suivre un raisonnement, une démonstration.

Διὰ τοῦτο ἐκείνοις μὲν ἀρκεῖ τὸ ἐσθίειν καὶ πίνειν καὶ τὸ ἀναπαύεσθαι καὶ ὀχεύειν καὶ τἆλλ' ὅσα ἐπιτελεῖ τῶν αὑτῶν ἕκαστον, ἡμῖν δ', οἷς καὶ τὴν παρακολουθητικὴν δύναμιν ἔδωκεν, οὐκέτι ταῦτ' ἀπαρκεῖ, ἀλλ' ἂν μὴ κατὰ τρόπον καὶ τεταγμένως καὶ ἀκολούθως τῇ ἑκάστου φύσει καὶ κατασκευῇ πράττωμεν, οὐκέτι τοῦ τέλους τευξόμεθα τοῦ ἑαυτῶν.
Epictète, Oeuvres, I, 6

παρακολουθητικῶς, adv. : avec intelligence
παρακομίζω : 1. transporter le long de 2. transporter en passant devant 3. escorter.

Τό τε οἰνάριον τὸ Κῷον ὀγδοήκοντα στάμνοι ἐξεστηκότος οἴνου, καὶ τὸ τάριχος ἀνθρώπῳ τινὶ γεωργῷ παρεκομίζετο ἐν τῷ πλοίῳ ἐκ Παντικαπαίου εἰς Θεοδοσίαν τοῖς ἐργάταις τοῖς περὶ τὴν γεωργίαν χρῆσθαι.
Démosthène, Discours, XXXV, 32

παρακονάω-ῶ : aiguiser en outre.

Ὁ γὰρ λόγχην ἀκονῶν ἐκεῖνος καὶ τὴν ψυχήν τι παρακονᾷ.
Xénophon, Cyropédie, VI, 2, 33

παρακοντίζω : dépasser le but en lançant le javelot
παρακοπή, ῆς (ἡ) : l'état d'un esprit frappé, la démence
παράκοπος, ος, ον : qui a l'esprit frappé, fou.

Ἐπὶ δὲ τῷ τεθυμένῳ
τόδε μέλος, παρακοπά,
παραφορὰ φρενοδαλής,
ὕμνος ἐξ Ἐρινύων,
δέσμιος φρενῶν,
ἀφόρ μικτος, αὐονὰ βροτοῖς.
Eschyle, Euménides, 341

παρακόπτω : 1. frapper d'une marque de mauvais aloi, frapper de démence 2. avoir l'esprit frappé, en démence Moy. tromper, frustrer

Ὦ πόνηρε
ὅσον με παρεκόπτου χρόνον τοιαῦτα κρουσιδημῶν.
Aristophane, Cavaliers, 858

παράκουσμα, ατος (τὸ) : la chose mal entendue ou mal comprise.

Τοιαῦτα δὲ καὶ τοῦ Ἐρατοσθένους ἔνια παρακούσματά ἐστι λαοδογματικά, καθάπερ Πολύβιός φησι καὶ περὶ αὐτοῦ καὶ τῶν ἄλλων λέγων συγγραφέων.
Polybe, XXXIV, 12, 2

παρακουσμάτιον, ου (τὸ) : la petite chose mal entendue ou mal comprise
παρακούω : I. entendre auprès de ou en passant, entendre parler de qqch par hasard, apprendre accidentellement II. entendre à la dérobée, recueillir furtivement qqe parole de qqn., entendre dire qqch. à la dérobée III. entendre mal ou à demi 1. faire semblant de ne pas entendre 2. ne pas écouter, refuser d'obéir.

Ὅταν γάρ τι ὁρῶσιν ἢ ἀκούωσιν ἢ ἐπινοῶσιν, ἕκαστα ἀπονέμειν ταχὺ ἑκάστοις οὐ δυνάμενοι βραδεῖς τέ εἰσι καὶ ἀλλοτριονομοῦντες παρορῶσί τε καὶ παρακούουσι καὶ παρανοοῦσι πλεῖστα, καὶ καλοῦνται αὖ οὗτοι ἐψευσμένοι τε δὴ τῶν ὄντων καὶ ἀμαθεῖς.
Platon, Théethète, 195

παρακρεμάννυμι (ao. pass. παρακρεμάσας) : laisser pendre auprès de ou à côté
παράκρημνος, ος, ον : qui est en pente, escarpé
παρακρίνω : ranger à côté l'un de l'autre, mettre en ligne, aligner
παρακροτέω-ῶ : frapper doucement avec la main
παράκρουσις, εως, (ἡ) : l'action de toucher à faux d'un instrument
παρακρούω : heurter de côté 1. repousser du droit chemin, écarter vivement 2. attacher une voile au mât Moy. 1. tromper, frauder 2. écarter ou repousser de soi, refuser, décliner 3. heurter de côté, tomber de côté
παρακτάομαι-ῶμαι : acquérir auprès ou en outre ; au pf. avoir acquis, posséder auprès ou en outre
παράκτιος, α ou ος, ον : qui se trouve sur le bord de la mer
παρακύπτω : se baisser de côté, se pencher pour regarder, regarder en passant, s'occuper d'une chose légère
παρακωχη, ῆς (ἡ) : l'action de fournir
παραλαμβάνω (f. παραλήψομαι, ao. 2 παρέλαβον, etc)  : I. prendre près de soi ou avec soi II. recevoir, accueillir qqn. 2. trouver à son arrivée III. recevoir de qqn.1. par héritage ou transmission 2. par ouï-dire, entendre parler de, recueillir un jugement, une opinion,, un bruit sur qqn. 3. apprendre, recevoir un enseignement IV. prendre sur soi, se charger de V. s'emparer de
παραλάμπω : briller auprès, à côté
παραλανθάνω (ao. 2 παρέλαθον, etc.) ; être caché à, être ignoré ou inconnu de
παραλέγομαι (f. παραλέξομαι, ao. 1 παρελεξάμην, ao. 2 παρελεγόμην,) se coucher ou être couché auprès de, être l'épouse de
παραλέγω : dire par hasard
παραλειπτέον : adj. verbal de  παραλείπω
παραλείπω (pf. παραλέλοιπα, pf. pass. παραλέλειμμαι)  : laisser de côté 1. négliger 2. se dispenser de 3. omettre dans un récit, dans un discours 4. abandonner, concéder
παραλείφω : enduire le bord de, enduire
παράλειψις, εως (ἡ) : l'action de négliger
παραληπτός, ή, όν : qu'on peut prendre avec soi, dont on ne peut se charger
παραληρέω-ῶ : parler à tort et à travers, déraisonner 
παραλία, ας (ἡ) : (χώρα) ion.  : la côte, le littoral de la mer
παραλίη, ης, (ἡ)  : la côte, le littoral de la mer
παράλιμνος, ος, ον : voisin d'u lac
παράλιος, α, ον : 1. situé près de la mer, maritime 2. qui concerne la vie au bord de la mer
παραλλαγή, ῆς (ἡ) : l'échange (de signaux par le feu)
παράλλαγμα, ατος (τὸ) : la succession, l'échange de choses qui se succèdent
παραλλάξ, adv. : irrégulièrement, par opposition à en alignement
παράλλαξις, εως (ἡ) : 1. le mouvement alternatif, le mouvement régulier de la tête qu'on tourne de droite à gauche 2. le changement 3. en astronomie : le parallaxe
παραλλάσσω (pf. παρήλλαχα)  : I. 1. faire dévier 2. dépasser 3. transgresser une loi II. 1. changer, devenir différent 2. s'écarter de la droite raison, avoir le délire, perdre la raison
παραλλάττω (pf. παρήλλαχα) : I. 1. faire dévier 2. dépasser 3. transgresser une loi II. 1. changer, devenir différent 2. s'écarter de la droite raison, avoir le délire, perdre la raison
παραλληλεπίπεδος, ος, ον : en forme de parallélipipède
παραλληλόγραμμος, ος, ον : en forme de parallélogramme
παράλληλος, ος, ον : placé en regard, parallèle;  οἱ παράλληλοι (κύκλοι) : les cercles parallèles; εκ παραλλήλου, d'une manière semblable, pareillement
παραλογίζομαι : 1. faire un faux raisonnement, un faux calcul pour tromper 2. tromper par un faux raisonnement
παραλογισμός, οῦ (ὁ) : la tromperie
παραλογιστής, οῦ (ὁ) : celui qui raisonne mal, qui trompe par un faux raisonnement
παραλογιστικός, η, όν : qui concerne l'art de tromper par des raisonnements
παράλογος, ος, ον : 1. contraire à ce qu'on a calculé, inattendu, inopiné; ὁ παράλογος (καιρός ou λόγος) : le mécompte, le tour imprévu des événements ou l'erreur de calcul;  τὰ παράλογα : les portion supplémentaires non attendues dans les repas lacédémoniens 2. contraire au bon sens, absurde
πάραλος, ος, ον : A. Adj.  1. qui se trouve près de la mer, maritime 2. recruté parmi les régions ou les populations voisines de la mer B. subst. I. ἡ πάραλος ναῦς : la galère Paralienne, l'un des deux vaisseaux sacrés d'Athènes qui servaient pour transporter les théories à Délos et certains services publics. II. οἱ Παράλοι : 1. les Paraliens ou les habitants du littoral 2. les marins composant l'équipage de la galère paralienne
παραλουργός, ός, όν ; bordé d'une bande de pourpre
Παράλπιος, ος, ον : qui habite près des Alpes
παραλυπέω-ῶ : 1. affliger 2. causer du dommage, nuire
παράλυσις, εως, (ἡ) : l'action de laisser se relâcher, de laisser aller; la divulgation
παραλύω : I. délier sur le côté, ouvrir secrètement, méd. paralyser; énerver, affaiblir II. délier 1. séaprer 2. libérer, délivrer, affranchir 3. exempter, dispenser
παραμαρτάνω (f.  παραμαρτήσομαι, etc) : manquer le but
παραμβλύνω : émousser peu à peu
παραμείβω : passer le long de, faire peu de cas de, négliger
παραμαλέω-ῶ : laisser de côté, faire peu de cas de, négliger
παραμένω : I. rester auprès de, être fidèle à II. 1. se maintenir, tenir bon, persister dans 2. rester quelque part (chez soi,...) 3. être durable 4. survivre
παραμετρέω-ῶ : 1. mesurer auprès 2. reproduire par la mesure, par la vitesse 3. mesurer d'après, proportionner 4. mesurer ou compter en outre 5. mesurer frauduleusement
παραμηρίδιος, α, ον : qui se trouve le long de la cuisse
παραμίγνυμι : mêler, mélanger
παραμιγνύω : mêler, mélanger
παραμιμνῄσκομαι (pf. παραμέμνηται) : rappeler en passant, faire en passant mention
παραμίμνω :  I. rester auprès de, être fidèle à II. 1. se maintenir, tenir bon, persister dans 2. rester quelque part (chez soi,...) 3. être durable 4. survivre
παραμιξολυδιάζω : reproduire les accords demi-lydiens
παραμίσγω : mêler, mélanger
παραμόνιμος, ος, ον : qui reste constamment auprès de, assidu, persévérant, constant
παράμουσος, ος, ον : étranger aux Muses
παραμπέχω : alléguer, donner en prétexte
παραμπίσχω (imp. παρήμπισχον) : alléguer, donner en prétexte
παραμυθέομαι-οῦμαι : exhorter 1. conseiller 2. encourager 3. consoler, réconforter 4. calmer par de bonnes paroles 2. écarter ou atténuer par une explication indulgente
παραμυθητικος, η, ον : propre à consoler, consolant
παραμυθία, ας (ἡ) : I. la parole d'exhortation 1. l'exhortation 2. l'action d'apaiser ou d'atténuer II. l'action de persuader
παραμύθιον, ου (τὸ) ; 1. l'exhortation, l'encouragement 2. la consolation, l'allègement
παραμυκάομαι-ῶμαι : mugir auprès, alentour
παραναγιγνώσκω : lire auprès, lire pour collationner, comparer ou contrôler
παραναδύομαι (f. παραναδύσομαι, ao. 2 παρανέδυν, etc) : sortir d'auprès de
παραναιετάω-ῶ : résider auprès de
παραναλίσκω (f. παραναλώσω, aor. pass. παραναλώθην) ; dépenser mal à propos ou en pure perte; au pass. être sacrifié en pure perte
παρανάλωμα, ατος (τὸ) : la dépense faite mal à propos ou en pure perte
παρανεάτη, ης (ἡ) (χορδή ) : l'avant dernière corde de la lyre
παρανέω : nager le long de ou au delà de
παρανέω, (seul avec redoublement épqq.) παρανηνέω : entasser auprès de
παρανηνέω : entasser auprè de
παρανήτη, ης, (ἡ) (χορδή ) : l'avant dernière corde de la lyre
παρανήχομαι (f. παρανήξομαι, ao.  παρενηξάμην) : 1. nager le long du rivage 2. longer ou dépasser ou en naviguant
παρανίημι : relâcher, détendre
παρανικάω-ῶ : vaincre, triompher
παρανίστημι (ao. 2 παρανέστην et moy.) : se lever auprès de
παρανίσχω (imp. παρανῖσχον)  : 1. élever à côté de 2. s'élever à côté de
παρανοέω-ῶ : avoir la raison troublée
παρανοητέον : adj. verbal. de  παρανοέω
παράνοια, ας (ἡ) : le trouble de la raison, la folie
παρανοίγω : ouvrir peu à peu
παρανομέω-ῶ : (les temps à augment ou à redoublement se forment soit régulièrement, παρενόμουν, παρένομημα, παρανενόμηκα, etc, soit en η comme si le verbe venait de παρ-ανομέω : παρηνόμουν, παρηνόμησα, παρηνόμηκα, etc) : 1. agir contre la loi, violer la loi, commettre une illégalité ou un méfait envers qqn. 2. traiter contrairement aux usages, maltraiter
παρανόμημα, ατος (τὸ) : l'acte contraire à la loi ou à la justice, l'illégalité, le méfait
παρανομία, ας (ἡ) : 1. la violation de la loi, l'illégalité, le méfait 2. la violation des usages, des coutumes, la singularité
παράνομος, ος, ον : 1. inique, criminel, méchant 2. illégal; au pl.  τὰ παράνομα : le décret ou la loi contraire aux lois existantes
π