lettre PI

πάνδικος, ος, ον : tout à fait juste

Ἰὼ γᾶ βοῦνι, πάνδικον σέβας,
Sophocle, Suppliantes, 776

πανδίκως, adv. : 1. avec toute justice 2. parfaitement, avec certitude

Οὕτω γὰρ ηὔγμην, εἴ ποτ' αὐτὸν ἐς δόμους
ἴδοιμι σωθέντ' ἢ κλύοιμι πανδίκως,
στελεῖν χιτῶνι τῷδε καὶ φανεῖν θεοῖς
θυτῆρα καινῷ καινὸν ἐν πεπλώματι.
Sophocle, Trachiniennes, 610

Πανδίων, ονος (ὁ) : Pandion (père d'Eréchthée, de Procné et de Philomèle)

Θυγατέρας δὲ οὐ σὺν ἀγαθῷ δαίμονι ἔθρεψεν ὁ Πανδίων, οὐδέ οἱ τιμωροὶ παῖδες ἀπ' αὐτῶν ἐλείφθησαν·
Pausanias, I, V, 4

πανδοκεῖον, ου (τὸ) : l'auberge, l'hôtellerie

Τὸν δὲ ῥήτορα Μᾶρκον Ἀντώνιον ἔς τι χωρίον ἐκφυγόντα ὁ γεωργὸς ἐπικρύπτων καὶ ξενίζων ἐς πανδοκεῖον ἔπεμψε τὸν θεράποντα σπουδαιότερον τοῦ συνήθους οἶνον πρίασθαι·
Appien, Guerres civiles, I, 8, 72

πανδοκεύς, έως (ὁ) : l'aubergiste

Καὶ μισθωτὸς καὶ πανδοκεὺς καὶ ἄλλα, τὰ μὲν εὐσχημονέστερα, τὰ δὲ ἀσχημονέστερα γιγνόμενα, τοῦτό γε πάντα δύναται, πᾶσιν ἐπικουρίαν ταῖς χρείαις ἐξευπορεῖν καὶ ὁμαλότητα ταῖς οὐσίαις.
Platon, Lois, XI, 918

πανδοκεύτρια, ας (ἡ) : la femme aubergiste

Κἄπειτα τούτοις τοῖς προβάτοισι μοὐδόκει
δημηγορεῖν φάλαινα πανδοκεύτρια,
ἔχουσα φωνὴν ἐμπεπρησμένης ὑός.
Aristophane, Guêpes, 34

πανδοκεύω : héberger ou traiter tout le monde

Δεινὸς δὲ καὶ πανδοκεῦσαι καὶ πορνοβοσκῆσαι καὶ τελωνῆσαι καὶ μηδεμίαν αἰσχρὰν ἐργασίαν ἀποδοκιμάσαι, ἀλλὰ κηρύττειν, μαγειρεύειν, κυβεύειν·
Théophraste, Caractères, VI, 5

πανδοκέω-ῶ : prendre entièrement sur soi, se charger entièrement

Ἡ γὰρ νέους ἕρποντας εὐμενεῖ πέδῳ,
ἅπαντα πανδοκοῦσα παιδείας ὄτλον,
ἐθρέψατ' οἰκητῆρας ἀσπιδηφόρους
πιστοὺς ὅπως γένοισθε πρὸς χρέος τόδε.
Eschyle, Les Sept contre Thèbes, 1

πάνδοκος, ος, ον : qui accueille tout le monde

Πιστὰ φρονέων Διὸς αἴτει πανδόκῳ
ἄλσει σκιαρόν τε φύτευμα ξυνὸν ἀνθρώποις στέφανόν τ' ἀρετᾶν.
Pindare, Odes O, III, 17

πάνδυρτος, ος, ον : 1. tout à fait lamentable 2. qui se lamente tout à fait, plaintif

Ἥσω τοι τὰν πάνδυρτον,
σὰ πάθη τε σέβων
ἁλίτυπά τε βάρη,
πόλεως γέννας πενθητῆρος·
Eschyle, Perses, 941

Πανδώρα, ας (ἡ) : Pandore
Πανδώρη, ης,  (ἡ) ion. : Pandore

Ἐν δ' ἄρα φωνὴν
θῆκε θεῶν κῆρυξ, ὀνόμηνε δὲ τήνδε γυναῖκα
Πανδώρην, ὅτι πάντες Ὀλύμπια δώματ' ἔχοντες
δῶρον ἐδώρησαν, πῆμ' ἀνδράσιν ἀλφηστῇσιν.
Hésiode, Travaux et Jours, 59

Πάνεμος, ου (ὁ) : le mois éolien et dorien Panémos, correspondant au Μεταγειτνίων attique ou au Βοηδρομίων corinthien

Ἐπὶ πρυτάνεως καὶ ἱερέως Διονυσίου τοῦ Ἀσκληπιάδου μηνὸς Πανέμου πέμπτῃ ἀπιόντος ἐπεδόθη τοῖς στρατηγοῖς ψήφισμα Ἀθηναίων.
Flavius Josèphe, A. J. XIV, 149

πανεργέτας, α, adj. dor. ; qui accomplit tout

Ἰὴ ἰή, διαὶ Διὸς
παναιτίου πανεργέτα·
Eschyle, Agamemnon, 1481

πανέρημος, ος, ον : entièrement désert
πανέστιος, ος, ον : avec toute la famille

Παρέχει δ' ἀπορίαν καὶ ὁ τῶν δημοποιήτων νόμος, ὅτι γενέσθαι πολίταις οὐ δίδωσι πλὴν τοῖς φεύγουσιν ἀειφυγίᾳ τὴν ἑαυτῶν ἢ πανεστίοις Ἀθήναζε μετοικιζομένοις ἐπὶ τέχνῃ.
Plutarque, Solon, 24, 2

πανευδαίμων, ων, ον, gén. ονος : tout à fait heureux

Ἡ γὰρ φύσις τῆς Χαναναίων γῆς τοιαύτη τίς ἐστιν, ὡς ἴδοι τις ἂν πεδία μεγάλα καὶ καρποὺς φέρειν ἱκανώτατα καὶ συγκρινόμενα μὲν ἑτέρᾳ γῇ πανευδαίμονα νομισθησόμενα, τοῖς δ' Ἱεριχουντίων χωρίοις παραβαλλόμενα καὶ τοῖς Ἱεροσολυμιτῶν τὸ μηδὲν ἀναφανησόμενα·
Flavius Josèphe, A. J., V, 77

πανευμαρής, ης, ες : d'humeur tout à fait facile
πανηγυριάρχης, ου (ὁ) : le président d'une assemblée πανήγυρις
πανηγυρίζω : 1. célébrer une fête nationale, se rendre dans une ville pour une fête nationale, se divertir, se recréer 2.  prononcer un éloge public dans une fête nationale

Πανηγυρίζουσι δὲ Αἰγύπτιοι οὐκ ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ, πανηγύρις δὲ συχνάς, μάλιστα μὲν καὶ προθυμότατα ἐς Βούβαστιν πόλιν τῇ Ἀρτέμιδι, δεύτερα δὲ ἐς Βούσιριν πόλιν τῇ Ἴσι·
Hérodote, II, 59, 1

πανηγυρικός, ή, όν : I. qui, concerne une fête nationale, en assemblée générale, de fête, solennel  ὁ πανηγυρικός, avec ou sans λόγος, l'éloge public prononcé dans une fête nationale II. 1. recherché par sa aprure, qui fait des embarras 2. porté à se vanter

Καὶ μηδεὶς οἰέσθω με ἀγνοεῖν ὅτι τἀναντία τυγχάνω λέγων οἷς ἐν τῷ Πανηγυρικῷ λόγῳ φανείην ἂν περὶ τῶν αὐτῶν τούτων γεγραφώς·
Isocrate

πανηγυρικῶς, adv. : comme dans une fête nationale ou dans un éloge public, avec pompe ou ostentation
πανήγυρις, εως (ἡ) : I. l'assemblée de tout le peuple 1. la réunion pour une fête solenelle 2. la réunion pour un sacrifice 3. toute réunion nombreuse II. la réjouissance, la récréation, la fête

Ἀνθ' ὧν ὑμεῖς ἐν ταῖς κοιναῖς πανηγύρεσι μάρτυρας ποιησάμενοι τοὺς Ἕλληνας εὐεργέτην ἑαυτῶν καὶ σωτῆρα τὸν Ἀντίγονον ἀνεκηρύξατε.
Polybe, IX, 36, 5

πανηγυρισμός, ου (ὁ) : la célébration d'une fête solennelle 2. la pompe, l'ostentation

Ὁ γὰρ ἐπὶ Μελικέρτῃ τεθεὶς αὐτόθι νυκτὸς ἐδρᾶτο, τελετῆς ἔχων μᾶλλον ἢ θέας καὶ πανηγυρισμοῦ τάξιν.
Plutarque, Thésée, XXV, 4

πανῆμαρ, adv. : pendant le jour

Ὡς δ' ὅτ' ἀνὴρ δόρποιο λιλαίεται, ᾧ τε πανῆμαρ
νειὸν ἀν' ἕλκητον βόε οἴνοπε πηκτὸν ἄροτρον·
Homère, Odyssée, XIII, 1

πανημέριος, α, ον : 1. qui agit pendant tout le jour, qui emploie toute la journée à qqch. 2. de tous les jours, de chaque jour

Οἳ δὲ πανημέριοι μολπῇ θεὸν ἱλάσκοντο
καλὸν ἀείδοντες παιήονα κοῦροι Ἀχαιῶν
μέλποντες ἑκάεργον·
Homère, Iliade, I, 458

πανήμερος, ος, ον : qui dure tout le jour 2. de chaque jour, jour par jour

Ἀτὰρ κείνην γε κακὸν διὰ κῦμ' ἐκέδασσεν,
πρὶν καὶ πετράων σχεδὸν ἐλθεῖν, αἵ τ' ἐνὶ πόντῳ
στεινωπῷ συνίασι πανήμεροι ἀλλήλῃσιν.
Apollonius de Rhodes, Argonautiques, II, 1189

πάνθηρ, ηρος, (ὁ) : le guépard

Λέοντες δὲ καὶ παρδάλεις, λύγκες, πάνθηρες, ἄρκτοι καὶ τἆλλα ὅσα ἐστὶ τοιαῦτα θηρία ἁλίσκεται ἐν ξέναις χώραις περὶ τὸ Πάγγαιον ὄρος καὶ τὸν Κίττον τὸν ὑπὲρ τῆς Μακεδονίας, τὰ δ' ἐν τῷ Ὀλύμπῳ τῷ Μυσίῳ καὶ ἐν Πίνδῳ, τὰ δ' ἐν τῇ Νύσῃ τῇ ὑπὲρ τῆς Συρίας, καὶ πρὸς τοῖς ἄλλοις ὄρεσιν ὅσα οἷά τ' ἐστὶ τρέφειν τοιαῦτα.
Xénophon, Chasse, XI, 1

Πανθοίδης, ου (ὁ) : Fils de Panthoos (Polydamas, Euphorbos)
πανθοινία, ας (ἡ) : le grand repas, le festin
πανθυμαδόν, adv. : tout à fait en colère, averc fureur

ὣς οἱ μὲν προπάροιθε θυράων ὑψηλάων
οὐδοῦ ἔπι ξεστοῦ πανθυμαδὸν ὀκριόωντο.
Homère, Odyssée, XVIII, 1

πανθυτος, ος, ον : que l'on célèbre par des sacrifices de toute sorte, tout auguste

Νῦν, ὦ Ζεῦ, πάρα λευκὸν εὐάμερον πελάσαι φάος
θοᾶν ὠκυάλων νεῶν, ὅτ' Αἴας
λαθίπονος πάλιν, θεῶν δ' αὖ
πάνθυτα θέσμι' ἐξήνυσ' εὐνομίᾳ σέβων μεγίστᾳ.
Sophocle, Ajax, 709

Πανικός, ή, όν : de Pan
πανίμερος, ος, ον : qui est tout désir

Ὅθεν μόλοι πανίμερος,
τᾶς πειθοῦς παγχρίστῳ
συγκραθεὶς ἐπὶ προφάσει φάρους.
Sophocle, Trachiniennes, 660

πανισμός, ου (ὁ) : la terreur panique
Πανιώνιον, ου (τὸ) : Panionon, bois sacré près de Mycales où se rassemblaient tous les Ioniens pour la fête nationale de Poseidon
πανλώβητος, ος, ον : tout à fait défiguré
πάννυχα,  adv. : pendant toute la nuit
παννυχίζω : célébrer une fête de nuit 

Ἐγὼ δὲ σὺν ταῖσιν κόραις εἶμι καὶ γυναιξίν,
οὗ παννυχίζουσιν θεᾷ, φέγγος ἱερὸν οἴσων.
Aristophane, Grenouilles, 447

παννύχιος, ος, ον : qui dure toute la nuit

Οὐ χρὴ παννύχιον εὕδειν βουληφόρον ἄνδρα
ᾧ λαοί τ' ἐπιτετράφαται καὶ τόσσα μέμηλε·
Homère, Iliade, II, 1

παννυχίς, ίδος (ἡ) : 1. la fête de nuit 2. la durée d'une nuit

Φροῦδαί σοι θυσίαι χορῶν τ'
εὔφημοι κέλαδοι κατ' ὄρ-
φναν τε παννυχίδες θεῶν,
χρυσέων τε ξοάνων τύποι
Φρυγῶν τε ζάθεοι σελᾶ-
ναι συνδώδεκα πλήθει.
Euripide, Troyennes, 1072

πάννυχος, ος, ον : qui dure toute la nuit, qui fait qqch. pendant toute la nuit

Ὃ δὲ πάννυχος ὠκὺς Ἀχιλλεὺς
χρυσέου ἐκ κρητῆρος ἑλὼν δέπας ἀμφικύπελλον
οἶνον ἀφυσσόμενος χαμάδις χέε, δεῦε δὲ γαῖαν
ψυχὴν κικλήσκων Πατροκλῆος δειλοῖο.
Homère, Iliade, XXIII, 192

πάνοιζυς, υς, υ, gén. υος : tout à fait infortuné
πανοικησίᾳ, adv. : avec toute la maison ou toute la famille

Τῇ τε οὖν ἐπὶ πολὺ κατὰ τὴν χώραν αὐτονόμῳ οἰκήσει μετεῖχον οἱ Ἀθηναῖοι, καὶ ἐπειδὴ ξυνῳκίσθησαν, διὰ τὸ ἔθος ἐν τοῖς ἀγροῖς ὅμως οἱ πλείους τῶν τε ἀρχαίων καὶ τῶν ὕστερον μέχρι τοῦδε τοῦ πολέμου γενόμενοί τε καὶ οἰκήσαντες οὐ ῥᾳδίως πανοικεσίᾳ τὰς μεταναστάσεις ἐποιοῦντο, ἄλλως τε καὶ ἄρτι ἀνειληφότες τὰς κατασκευὰς μετὰ τὰ Μηδικά·
Thucydide, II, 16, 1

πανοικία, ας (ἡ) : toute la maison
πανοικίη, ης (ἡ), ion. : toute la maison

Ὡς δὲ ἄρα πανοικίῃ μιν περιέλαβε, ἔλεγε ὁ Ἑρμότιμος τάδε.
Hérodote, VIII, 106, 3

πανοίμοι, interj. : hélas ! hélas !
πάνολβος, ος, ον : tout à fait heureux

Δι' αἰῶνος μακροῦ πάνολβον·
Eschyles, Suppliantes, 582

πανομίλει, adv. : en troupe compacte, en masse

Τοὶ μὲν γὰρ ποτὶ πύργους
πανδαμεὶ πανομιλεὶ
στείχουσιν.
Eschyle, Sept contre Thèbes, 268

πανομφαῖος, ου (ὁ) : celui de qui émanent tous les oracles, tous les présages (Zeus)

Πὰρ δὲ Διὸς βωμῷ περικαλλέϊ κάββαλε νεβρόν,
ἔνθα πανομφαίῳ Ζηνὶ ῥέζεσκον Ἀχαιοί.
Homère, Iliade, VIII, 245

Πανοπεῖς, έων (οἱ) : les habitants de Panopée

Ὑπῄει τε ἐπῶν ἡμᾶς τῶν Ὁμήρου μνήμη ὧν ἐποίησεν ἐς Τιτυόν, καλλίχορον τῶν Πανοπέων ὀνομάσας τὴν πόλιν, καὶ ὡς ἐν τῇ μάχῃ τῇ τε ἐπὶ τῷ Πατρόκλου νεκρῷ καὶ Σχεδίον τὸν Ἰφίτου βασιλεύοντα Φωκέων καὶ ἀποθανόντα ὑφ' Ἕκτορος κατοικεῖν εἶπεν ἐν τῷ Πανοπεῖ.
Pausanias, X, 4, 2

Πανοπεύς, έως, ion.  ῆος (ὁ) : Panopée (ville de Phocide sur la frontière de la Béotie)
Πανοπηίς, ίδος (ἡ) : la fille de Panopée
πανοπλία, ας (ἡ) : la panoplie ou l'armure complète d'un hoplite

Οἱ δὲ κατασταθέντες ἡτοίμασαν οἴνου κεράμια μύρια, τριχὸς εἰργασμένης τάλαντα τριακόσια, νεύρων εἰργασμένων ἑκατὸν τάλαντα, πανοπλίας χιλίας, χρυσοῦς ἐπισήμους τρισχιλίους, ἔτι δὲ λιθοφόρους τέτταρας καὶ τοὺς ἀφέτας τούτοις.
Polybe, IV, 56, 3

πάνοπλος, ος, ον : armé de toutes pièces, pesamment armé

Οὐκ οἶσθα δορὸς πέλας Ἀργείου
νυχίαν ἡμᾶς
κοίταν πανόπλους κατέχοντας;
Euripide, Rhesus, 20

πανόπτης, ου, adj. : qui voit tout

Ὦ δῖος αἰθὴρ καὶ ταχύπτεροι πνοαί,
ποταμῶν τε πηγαί, ποντίων τε κυμάτων
ἀνήριθμον γέλασμα, παμμῆτόρ τε γῆ,
καὶ τὸν πανόπτην κύκλον ἡλίου καλῶ.
Eschyle, Prométhée enchaîné, 98

πάνορμος, ος, ον : tout à fait sur pour atterrir ou mettre à l'ancre

Τοὔνεκ' ἄρ' ἀλλοειδέα φαινέσκετο πάντα ἄνακτι,
ἀτραπιτοί τε διηνεκέες λιμένες τε πάνορμοι
πέτραι τ' ἠλίβατοι καὶ δένδρεα τηλεθόωντα.
Homère, Odyssée, XIII, 184

πανός, οῦ (ὁ) : le flambeau, la torche

Καὶ πέλας ἄλλος αὐ-
τοῦ πανὸν πυρίφλεκτον αἴ-
ρει τις ἆρ' ὃς ἐμαῖσι μυ-
θεύεται παρὰ πήναις,
ἀσπιστὰς Ἰόλαος, ὃς
κοινοὺς αἰρόμενος πόνους
Δίῳ παιδὶ συναντλεῖ;
Euripide, Ion, 165

πανουργέω-ῶ (pf. πεπανούργηκα) : être fourbe, méchant

Φησὶν δ' ὑμᾶς πολλὰ διδάξειν ἀγάθ', ὥστ' εὐδαίμονας εἶναι,
οὐ θωπεύων οὐδ' ὑποτείνων μισθοὺς οὐδ' ἐξαπατύλλων,
οὐδὲ πανουργῶν οὐδὲ κατάρδων, ἀλλὰ τὰ βέλτιστα διδάσκων.
Aristophane, Acharniens, 656

πανούργημα, ατος (τὸ) : le trait de fourberie ou de méchanceté

Βεβᾶσιν ἄρτι δωμάτων ὑπόστεγοι
μετάδρομοι κακῶν πανουργημάτων ἄφυκτοι κύνες,
ὥστ' οὐ μακρὰν ἔτ' ἀμμενεῖ
τοὐμὸν φρενῶν ὄνειρον αἰωρούμενον.
Sophocle, Electre 1386

πανουργία, ας (ἡ) :  la fourberie, la méchanceté

Πολύτροποι δ' εἰσὶ καὶ ἀπατεῶνες ὑπὸ ἠλιθιότητος καὶ ἀφροσύνης, ἢ ὑπὸ πανουργίας καὶ φρονήσεώς τινος;
PLaton, Hippias mineur, 365

πανοῦργος, ος, ον : apte à tout faire 1. industrieux, adroit, actif 2. fourbe, méchant

Τοσοῦτον δ' ἴσθ' ὅτι,
εἰ μή μ' ἐάσεις ἐπιτροπεύειν, ἕτερος αὖ
ἐμοῦ πανουργότερός τις ἀναφανήσεται.
Aristophane, Cavaliers, 949

πανούργως, adv. : avec fourberie ou méchanceté

Εἰ δὲ μὴ σύ γ' οἶσθα κάττυμ', οὐδ' ἐγὼ χορδεύματα, .
ὅστις ὑποτέμνων ἐπώλεις δέρμα μοχθηροῦ βοὸς
τοῖς ἀγροίκοισιν πανούργως, ὥστε φαίνεσθαι παχύ,
καὶ πρὶν ἡμέραν φορῆσαι μεῖζον ἦν δυοῖν δοχμαῖν.
Aristophane, Cavaliers, 315

πάνοψιος, ος, ον : visible à tous, brillant, éclatant
πανσαγία, ας (ἡ) : l'armure complète ou la troupe entière d'homme armés

ἀκτὶς ἀελίου, τὸ κάλλιστον ἑπταπύλῳ φανὲν
Θήβᾳ τῶν προτέρων φάος,
ἐφάνθης ποτ', ὦ χρυσέας
ἁμέρας βλέφαρον,
Διρκαίων ὑπὲρ ῥεέθρων μολοῦσα,
τὸν λεύκασπιν Ἀργόθεν ἐκβάντα φῶτα πανσαγίᾳ
φυγάδα πρόδρομον ὀξυτέρῳ κινήσασα χαλινῷ·
Sophocle, Antigone, 100

πανσέληνος, ος, ον : 1. de la pleine lune 2. qui est dans son plein, pleine lune

Τοῖσι μέν νυν ἄλλοισι θεοῖσι θύειν ὗς οὐ δικαιοῦσι Αἰγύπτιοι, Σελήνῃ δὲ καὶ Διονύσῳ μούνοισι τοῦ αὐτοῦ χρόνου, τῇ αὐτῇ πανσελήνῳ, τοὺς ὗς θύσαντες πατέονται τῶν κρεῶν.
Hérodote, II, 47, 2

πάνσεμνος, ος, ον : tout à fait vénérable
πανσπερμία, ας (ἡ) : le mélange de toutes sortes de semences

Τῶν γὰρ τριγώνων ὅσα πρῶτα ἀστραβῆ καὶ λεῖα ὄντα πῦρ τε καὶ ὕδωρ καὶ ἀέρα καὶ γῆν δι' ἀκριβείας μάλιστα ἦν παρασχεῖν δυνατά, ταῦτα ὁ θεὸς ἀπὸ τῶν ἑαυτῶν ἕκαστα γενῶν χωρὶς ἀποκρίνων, μειγνὺς δὲ ἀλλήλοις σύμμετρα, πανσπερμίαν παντὶ θνητῷ γένει μηχανώμενος, τὸν μυελὸν ἐξ αὐτῶν ἀπηργάσατο, καὶ μετὰ ταῦτα δὴ φυτεύων ἐν αὐτῷ κατέδει τὰ τῶν ψυχῶν γένη, σχημάτων τε ὅσα ἔμελλεν αὖ σχήσειν οἷά τε καθ' ἕκαστα εἴδη, τὸν μυελὸν αὐτὸν τοσαῦτα καὶ τοιαῦτα διῃρεῖτο σχήματα εὐθὺς ἐν τῇ διανομῇ τῇ κατ' ἀρχάς.
Platon, Timée, 73

πανστρατιά, ᾶς (ἡ) : la réunion de toute l'armée
πανσυδί, adv. : 1. avec toutes les forces réunies 2. entièrement, complètement

Ὁ δὲ Κῦρος ὁρῶν ἐκβοηθοῦντας καὶ τοὺς ἄλλους πασσυδί, ἐκβοηθεῖ καὶ αὐτὸς πρῶτον τότε ὅπλα ἐνδύς, οὔποτε οἰόμενος·
Xénophon, Cyropédie, I, 4, 18

πανσυδίᾳ, adv. : avec toute l'impétuosité possible, avec toute la vigueur possible, en toute hâte

Τίνος ἐνδέομεν μὴ οὐ πανσυδίᾳ
χωρεῖν ὀλέθρου διὰ παντός;
Euripide, Troyennes, 797