|
|
t.. ΠΩΣ ΔΕΙ ΤΟΝ
ΝΕΟΝ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ
8t.. ΑΚΟΥΕΙΝ
Εἰ μέν, ὡς Φιλόξενος ὁ ποιητὴς ἔλεγεν, ὦ
Μάρκε Σήδατε, τῶν κρεῶν τὰ μὴ κρέα ἥδιστά
ἐστι καὶ τῶν ἰχθύων οἱ μὴ ἰχθύες, ἐκείνοις ἀποφαίνεσθαι
παρῶμεν οἷς ὁ Κάτων ἔφη τῆς καρδίας
τὴν ὑπερῴαν εὐαισθητοτέραν ὑπάρχειν. ὅτι δὲ τῶν
ἐν φιλοσοφίᾳ λεγομένων οἱ σφόδρα νέοι τοῖς μὴ
δοκοῦσι φιλοσόφως μηδ´ ἀπὸ σπουδῆς λέγεσθαι
χαίρουσι μᾶλλον καὶ παρέχουσιν ὑπηκόους ἑαυτοὺς
καὶ χειροήθεις, δῆλόν ἐστιν ἡμῖν. οὐ γὰρ μόνον
τὰ Αἰσώπεια μυθάρια καὶ τὰς ποιητικὰς ὑποθέσεις
ἀλλὰ καὶ τὸν Ἄβαριν τὸν Ἡρακλείδου καὶ τὸν
Λύκωνα τὸν Ἀρίστωνος διερχόμενοι καὶ τὰ περὶ
τῶν ψυχῶν δόγματα μεμιγμένα μυθολογίᾳ μεθ´
ἡδονῆς ἐνθουσιῶσι. διὸ δεῖ μὴ μόνον ἐν ταῖς περὶ
ἐδωδὴν καὶ πόσιν ἡδοναῖς διαφυλάττειν εὐσχήμονας
αὐτούς, ἔτι δὲ μᾶλλον ἐν ταῖς ἀκροάσεσιν
καὶ ἀναγνώσεσιν ἐθίζειν, ὥσπερ ὄψῳ χρωμένους
μετρίως τῷ τέρποντι, τὸ χρήσιμον ἀπ´ αὐτοῦ καὶ
τὸ σωτήριον διώκειν. οὔτε γὰρ πόλιν αἱ κεκλειμέναι
πύλαι τηροῦσιν ἀνάλωτον, ἂν διὰ μιᾶς
παραδέξηται τοὺς πολεμίους, οὔτε νέον αἱ περὶ
τὰς ἄλλας ἡδονὰς ἐγκράτειαι σῴζουσιν, ἂν τῇ δι´
ἀκοῆς λάθῃ προέμενος αὑτόν, ἀλλ´ ὅσον μᾶλλον
αὕτη τοῦ φρονεῖν καὶ λογίζεσθαι πεφυκότος ἅπτεται,
τοσοῦτο μᾶλλον ἀμεληθεῖσα βλάπτει καὶ διαφθείρει
τὸν παραδεξάμενον. ἐπεὶ τοίνυν οὔτ´ ἴσως δυνατόν
ἐστιν οὔτ´ ὠφέλιμον ποιημάτων ἀπείργειν τὸν
τηλικοῦτον ἡλίκος οὑμός τε τὸ νῦν Σώκλαρός ἐστι
καὶ ὁ σὸς Κλέανδρος, εὖ μάλα παραφυλάττωμεν
αὐτούς, ὡς ἐν ταῖς ἀναγνώσεσι μᾶλλον ἢ ταῖς ὁδοῖς
παιδαγωγίας δεομένους. ἃ δ´ οὖν ἐμοὶ περὶ
ποιημάτων εἰπεῖν πρῴην ἐπῆλθε, νῦν πρὸς σὲ
γεγραμμένα πέμψαι διενοήθην. καὶ λαβὼν ταῦτα
δίελθε, κἂν δοκῇ σοι μηδὲν εἶναι φαυλότερα τῶν
ἀμεθύστων καλουμένων, ἅτινες ἐν τοῖς πότοις περιάπτονται
καὶ προλαμβάνουσι, μεταδίδου τῷ Κλεάνδρῳ
καὶ προκαταλάμβανε τὴν φύσιν αὐτοῦ διὰ
τὸ μηδαμοῦ νωθρὸν ἀλλὰ πανταχοῦ σφοδρὸν καὶ
δεδορκὸς εὐαγωγοτέραν ὑπὸ τῶν τοιούτων οὖσαν.
πουλύποδος κεφαλῇ ἔνι μὲν κακὸν ἐν δὲ καὶ ἐσθλόν,
ὅτι βρωθῆναι μέν ἐστιν ἥδιστος, δυσόνειρον δ´
ὕπνον ποιεῖ, φαντασίας ταραχώδεις καὶ ἀλλοκότους
δεχόμενον, ὡς λέγουσιν. οὕτω δὴ καὶ ποιητικῇ
πολὺ μὲν τὸ ἡδὺ καὶ τρόφιμον νέου ψυχῆς ἔνεστιν,
οὐκ ἔλαττον δὲ τὸ ταρακτικὸν καὶ παράφορον, ἂν
μὴ τυγχάνῃ παιδαγωγίας ὀρθῆς ἡ ἀκρόασις. οὐ
γὰρ μόνον ὡς ἔοικε περὶ τῆς Αἰγυπτίων χώρας
ἀλλὰ καὶ περὶ τῆς ποιητικῆς ἔστιν εἰπεῖν ὅτι
φάρμακα, πολλὰ μὲν ἐσθλὰ μεμιγμένα πολλὰ δὲ
λυγρὰ
τοῖς χρωμένοις ἀναδίδωσιν.
ἔνθ´ ἔνι μὲν φιλότης, ἐν δ´ ἵμερος, ἐν δ´ ὀαριστὺς
πάρφασις, ἥ τ´ ἔκλεψε νόον πύκα περ φρονεόντων.
8οὐ γὰρ ἅπτεται τὸ ἀπατηλὸν αὐτῆς ἀβελτέρων κομιδῇ
καὶ ἀνοήτων. διὸ καὶ Σιμωνίδης μὲν ἀπεκρίνατο
πρὸς τὸν εἰπόντα "τί δὴ μόνους οὐκ ἐξαπατᾷς
Θετταλούς;" "ἀμαθέστεροι γάρ εἰσιν ἢ ὡς ὑπ´
ἐμοῦ ἐξαπατᾶσθαι." Γοργίας δὲ τὴν τραγῳδίαν
εἶπεν ἀπάτην, ἣν ὅ τ´ ἀπατήσας δικαιότερος τοῦ
μὴ ἀπατήσαντος καὶ ὁ ἀπατηθεὶς σοφώτερος τοῦ
μὴ ἀπατηθέντος. πότερον οὖν τῶν νέων ὥσπερ
τῶν Ἰθακησίων σκληρῷ τινι τὰ ὦτα καὶ ἀτέγκτῳ
κηρῷ καταπλάττοντες ἀναγκάζωμεν αὐτοὺς τὸ
Ἐπικούρειον ἀκάτιον ἀραμένους ποιητικὴν φεύγειν
καὶ παρεξελαύνειν, ἢ μᾶλλον ὀρθῷ τινι λογισμῷ
παριστάντες καὶ καταδέοντες, τὴν κρίσιν, ὅπως
μὴ παραφέρηται τῷ τέρποντι πρὸς τὸ βλάπτον,
ἀπευθύνωμεν καὶ παραφυλάττωμεν;
οὐδὲ γὰρ οὐδὲ Δρύαντος υἱὸς κρατερὸς Λυκόοργος
ὑγιαίνοντα νοῦν εἶχεν, ὅτι πολλῶν μεθυσκομένων
καὶ παροινούντων τὰς ἀμπέλους περιιὼν ἐξέκοπτεν
ἀντὶ τοῦ τὰς κρήνας ἐγγυτέρω προσαγαγεῖν καὶ
"μαινόμενον" θεόν, ὥς φησιν ὁ Πλάτων, "ἑτέρῳ
θεῷ νήφοντι κολαζόμενον" σωφρονίζειν. ἀφαιρεῖ
γὰρ ἡ κρᾶσις τοῦ οἴνου τὸ βλάπτον, οὐ συναναιροῦσα
τὸ χρήσιμον. μηδ´ ἡμεῖς οὖν τὴν ποιητικὴν
ἡμερίδα τῶν Μουσῶν ἐκκόπτωμεν μηδ´ ἀφανίζωμεν,
ἀλλ´ ὅπου μὲν ὑφ´ ἡδονῆς ἀκράτου πρὸς δόξαν
αὐθάδως θρασυνόμενον ἐξυβρίζει καὶ ὑλομανεῖ τὸ
μυθῶδες αὐτῆς καὶ θεατρικόν, ἐπιλαμβανόμενοι
κολούωμεν καὶ πιέζωμεν· ὅπου δ´ ἅπτεταί τινος
μούσης τῇ χάριτι καὶ τὸ γλυκὺ τοῦ λόγου καὶ
ἀγωγὸν οὐκ ἄκαρπόν ἐστιν οὐδὲ κενόν, ἐνταῦθα
φιλοσοφίαν εἰσάγωμεν καὶ καταμιγνύωμεν. ὥσπερ
γὰρ ὁ μανδραγόρας ταῖς ἀμπέλοις παραφυόμενος
καὶ διαδιδοὺς τὴν δύναμιν εἰς τὸν οἶνον μαλακωτέραν
ποιεῖ τὴν καταφορὰν τοῖς πίνουσιν, οὕτω τοὺς
λόγους ἡ ποίησις ἐκ φιλοσοφίας ἀναλαμβάνουσα
μιγνυμένους πρὸς τὸ μυθῶδες ἐλαφρὰν καὶ προσφιλῆ
παρέχει τοῖς νέοις τὴν μάθησιν. ὅθεν οὐ
φευκτέον ἐστὶ τὰ ποιήματα τοῖς φιλοσοφεῖν μέλλουσιν,
ἀλλὰ προφιλοσοφητέον τοῖς ποιήμασιν ἐθιζομένους
ἐν τῷ τέρποντι τὸ χρήσιμον ζητεῖν καὶ
ἀγαπᾶν· εἰ δὲ μή, διαμάχεσθαι καὶ δυσχεραίνειν.
ἀρχὴ γὰρ αὕτη παιδεύσεως,
ἔργου δὲ παντὸς ἤν τις ἄρχηται καλῶς,
καὶ τὰς τελευτὰς εἰκός ἐσθ´ οὕτως ἔχειν
κατὰ τὸν Σοφοκλέα.
Πρῶτον μὲν οὖν εἰσάγειν εἰς τὰ ποιήματα
δεῖ τὸν νέον μηδὲν οὕτω μεμελετημένον ἔχοντα καὶ
πρόχειρον ὡς τὸ "πολλὰ ψεύδονται ἀοιδοὶ" τὰ
μὲν ἑκόντες τὰ δ´ ἄκοντες. ἑκόντες μέν, ὅτι πρὸς
ἡδονὴν ἀκοῆς καὶ χάριν, ἣν οἱ πλεῖστοι διώκουσιν,
αὐστηροτέραν ἡγοῦνται τὴν ἀλήθειαν τοῦ ψεύδους.
ἡ μὲν γὰρ ἔργῳ γιγνομένη, κἂν ἀτερπὲς ἔχῃ τὸ
τέλος, οὐκ ἐξίσταται· τὸ δὲ πλαττόμενον λόγῳ
ῥᾷστα περιχωρεῖ καὶ τρέπεται πρὸς τὸ ἥδιον ἐκ
τοῦ λυποῦντος. οὔτε γὰρ μέτρον οὔτε τρόπος
οὔτε λέξεως ὄγκος οὔτ´ εὐκαιρία μεταφορᾶς οὔθ´
ἁρμονία καὶ σύνθεσις ἔχει τοσοῦτον αἱμυλίας καὶ
χάριτος ὅσον εὖ πεπλεγμένη διάθεσις μυθολογίας·
ἀλλ´ ὥσπερ ἐν γραφαῖς κινητικώτερόν ἐστι χρῶμα
γραμμῆς διὰ τὸ ἀνδρείκελον καὶ ἀπατηλόν, οὕτως
ἐν ποιήμασι μεμιγμένον πιθανότητι ψεῦδος ἐκπλήττει
καὶ ἀγαπᾶται μᾶλλον τῆς ἀμύθου καὶ ἀπλάστου
περὶ μέτρον καὶ λέξιν κατασκευῆς. ὅθεν ὁ Σωκράτης
ἔκ τινων ἐνυπνίων ποιητικῆς ἁψάμενος αὐτὸς
μέν, ἅτε δὴ γεγονὼς ἀληθείας ἀγωνιστὴς τὸν
ἅπαντα βίον, οὐ πιθανὸς ἦν οὐδ´ εὐφυὴς ψευδῶν
δημιουργός, τοὺς δ´ Αἰσώπου μύθους ἔπεσιν
ἐνήρμοζεν ὡς ποίησιν οὐκ οὖσαν ᾗ ψεῦδος μὴ
πρόσεστι. θυσίας μὲν γὰρ ἀχόρους καὶ ἀναύλους
ἴσμεν, οὐκ ἴσμεν δ´ ἄμυθον οὐδ´ ἀψευδῆ ποίησιν.
τὰ δ´ Ἐμπεδοκλέους ἔπη καὶ Παρμενίδου καὶ
θηριακὰ Νικάνδρου καὶ γνωμολογίαι Θεόγνιδος
λόγοι εἰσὶ κιχράμενοι παρὰ ποιητικῆς ὥσπερ
ὄχημα τὸ μέτρον καὶ τὸν ὄγκον, ἵνα τὸ πεζὸν
διαφύγωσιν. ὅταν οὖν ἄτοπόν τι καὶ δυσχερὲς
ἐν τοῖς ποιήμασι λέγηται περὶ θεῶν ἢ δαιμόνων
ἢ ἀρετῆς ὑπ´ ἀνδρὸς ἐλλογίμου καὶ δόξαν ἔχοντος,
ὁ μὲν ὡς ἀληθῆ προσδεξάμενος λόγον οἴχεται
φερόμενος καὶ διέφθαρται τὴν δόξαν, ὁ δὲ μεμνημένος
ἀεὶ καὶ κατέχων ἐναργῶς τῆς ποιητικῆς τὴν
περὶ τὸ ψεῦδος γοητείαν καὶ δυνάμενος λέγειν
ἑκάστοτε πρὸς αὐτὴν
"ὦ μηχάνημα λυγκὸς αἰολώτερον,
τί παίζουσα τὰς ὀφρῦς συνάγεις, τί δ´ ἐξαπατῶσα
προσποιῇ διδάσκειν;" οὐδὲν πείσεται δεινὸν οὐδὲ
πιστεύσει φαῦλον, ἀλλ´ ἐπιλήψεται μὲν αὑτοῦ
φοβουμένου τὸν Ποσειδῶνα καὶ ταρβοῦντος μὴ
τὴν γῆν ἀναρρήξῃ καὶ ἀπογυμνώσῃ τὸν Ἅιδην,
ἐπιλήψεται δὲ τῷ Ἀπόλλωνι χαλεπαίνοντος ὑπὲρ
τοῦ πρώτου τῶν Ἀχαιῶν,
ὃν αὐτὸς ὑμνῶν αὐτὸς ἐν δαίτῃ παρὼν
αὐτὸς τάδ´ εἰπὼν αὐτός ἐστιν ὁ κτανών,
παύσεται δὲ τὸν φθιτὸν Ἀχιλλέα καὶ τὸν Ἀγαμέμνονα
τὸν καθ´ Ἅιδου δακρύων, ἀδυνάτους καὶ
ἀσθενεῖς χεῖρας ἐπιθυμίᾳ τοῦ ζῆν ὀρέγοντας. ἂν
δέ που συνταράττηται τοῖς πάθεσι καὶ κρατῆται
φαρματτόμενος, οὐκ ὀκνήσει πρὸς ἑαυτὸν εἰπεῖν
ἀλλὰ φόωσδε τάχιστα λιλαίεο· ταῦτα δὲ πάντα
ἴσθ´, ἵνα καὶ μετόπισθε τεῇ εἴπῃσθα γυναικί.
καὶ γὰρ τοῦτο χαριέντως Ὅμηρος εἰς τὴν νέκυιαν
εἶπεν, ὡς γυναικὸς ἀκρόασιν οὖσαν διὰ τὸ μυθῶδες.
Τοιαῦτα γάρ ἐστιν ἃ πλάττουσιν ἑκόντες οἱ
ποιηταί· πλείονα δ´ ἃ μὴ πλάττοντες ἀλλ´ οἰόμενοι
καὶ δοξάζοντες αὐτοὶ προσαναχρώννυνται τὸ ψεῦδος
ἡμῖν· οἷον ἐπὶ τοῦ Διὸς εἰρηκότος Ὁμήρου
ἐν δ´ ἐτίθει δύο κῆρε τανηλεγέος θανάτοιο,
τὴν μὲν Ἀχιλλῆος τὴν δ´ Ἕκτορος ἱπποδάμοιο,
ἕλκε δὲ μέσσα λαβών· ῥέπε δ´ Ἕκτορος αἴσιμον
ἦμαρ,
ᾤχετο δ´ εἰς Ἀίδαο, λίπεν δέ ἑ Φοῖβος Ἀπόλλων,
τραγῳδίαν ὁ Αἰσχύλος ὅλην τῷ μύθῳ περιέθηκεν,
ἐπιγράψας Ψυχοστασίαν καὶ παραστήσας ταῖς
πλάστιγξι τοῦ Διὸς ἔνθεν μὲν τὴν Θέτιν ἔνθεν δὲ
τὴν Ἠῶ, δεομένας ὑπὲρ τῶν υἱέων μαχομένων.
τοῦτο δὲ παντὶ δῆλον ὅτι μυθοποίημα καὶ πλάσμα
πρὸς ἡδονὴν ἢ ἔκπληξιν ἀκροατοῦ γέγονε. τὸ δὲ
Ζεύς, ὅς τ´ ἀνθρώπων ταμίης πολέμοιο τέτυκται
καὶ τὸ
θεὸς μὲν αἰτίαν φύει βροτοῖς,
ὅταν κακῶσαι δῶμα παμπήδην θέλῃ,
ταῦτα δ´ ἤδη κατὰ δόξαν εἴρηται καὶ πίστιν αὐτῶν,
ἣν ἔχουσιν ἀπάτην περὶ θεῶν καὶ ἄγνοιαν εἰς ἡμᾶς
ἐκφερόντων καὶ μεταδιδόντων. πάλιν αἱ περὶ τὰς
νεκυίας τερατουργίαι καὶ διαθέσεις ὀνόμασι φοβεροῖς
ἐνδημιουργοῦσαι φάσματα καὶ εἴδωλα ποταμῶν
φλεγομένων καὶ τόπων ἀγρίων καὶ κολασμάτων
σκυθρωπῶν οὐ πάνυ πολλοὺς διαλανθάνουσιν
ὅτι τὸ μυθῶδες αὐτοῖς πολὺ καὶ τὸ ψεῦδος
ὥσπερ τροφαῖς τὸ φαρμακῶδες ἐγκέκραται. καὶ
οὔθ´ Ὅμηρος οὔτε Πίνδαρος οὔτε Σοφοκλῆς πεπεισμένοι
ταῦτ´ ἔχειν οὕτως ἔγραψαν·
ἔνθεν τὸν ἄπειρον ἐρεύγονται σκότον
βληχροὶ δνοφερᾶς νυκτὸς ποταμοί,
καὶ
πὰρ δ´ ἴσαν Ὠκεανοῦ τε ῥοὰς καὶ Λευκάδα πέτρην,
καὶ
στενωπὸς Ἅιδου καὶ παλιρροία βυθοῦ.
ὅσοι μέντοι τὸν θάνατον ὡς οἰκτρὸν ἢ τὴν ἀταφίαν
ὡς δεινὸν ὀλοφυρόμενοι καὶ δεδιότες φωνὰς ἐξενηνόχασι
μή μ´ ἄκλαυτον ἄθαπτον ἰὼν ὄπιθεν καταλείπειν
καὶ
ψυχὴ δ´ ἐκ ῥεθέων πταμένη Ἀϊδόσδε βεβήκει,
ὃν πότμον γοόωσα, λιποῦς´ ἁδρότητα καὶ ἥβην
καὶ
μή μ´ ἀπολέσῃς ἄωρον· ἡδὺ γὰρ τὸ φῶς
λεύσσειν· τὰ δ´ ὑπὸ γῆς μή μ´ ἰδεῖν ἀναγκάσῃς,
αὗται πεπονθότων εἰσὶ καὶ προεαλωκότων ὑπὸ
δόξης καὶ ἀπάτης. διὸ μᾶλλον ἅπτονται καὶ
διαταράττουσιν ἡμᾶς, ἀναπιμπλαμένους τοῦ πάθους
καὶ τῆς ἀσθενείας ἀφ´ ἧς λέγονται. πρὸς ταῦτα
δὴ πάλιν παρασκευάζωμεν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἔχειν
ἔναυλον ὅτι ποιητικῇ μὲν οὐ πάνυ μέλον ἐστὶ τῆς
ἀληθείας, ἡ δὲ περὶ ταῦτ´ ἀλήθεια καὶ τοῖς μηδὲν
ἄλλο πεποιημένοις ἔργον ἢ γνῶσιν καὶ μάθησιν
τοῦ ὄντος εὖ μάλα δυσθήρατός ἐστι καὶ δύσληπτος,
ὡς ὁμολογοῦσιν αὐτοί. καὶ τὰ Ἐμπεδοκλέους ἔστω
πρόχειρα ταυτί·
οὕτως οὔτ´ ἐπιδερκτὰ τάδ´ ἀνδράσιν οὔτ´ ἐπακουστὰ
οὔτε νόῳ περιληπτά,
καὶ τὰ Ξενοφάνους·
καὶ τὸ μὲν οὖν σαφὲς οὔτις ἀνὴρ γένετ´ οὐδέ τις
ἔσται
εἰδὼς ἀμφὶ θεῶν τε καὶ ἅσσα λέγω περὶ πάντων,
καὶ νὴ Δία τὰ Σωκράτους ἐξομνυμένου παρὰ
Πλάτωνι τὴν περὶ τούτων γνῶσιν. ἧττον γὰρ ὡς
εἰδόσι τι περὶ τούτων προσέξουσι τοῖς ποιηταῖς
ἐν οἷς τοὺς φιλοσόφους ἰλιγγιῶντας ὁρῶσιν.
Ἔτι δὲ μᾶλλον ἐπιστήσομεν αὐτὸν ἅμα τῷ
προσάγειν τοῖς ποιήμασιν ὑπογράφοντες τὴν ποιητικὴν
ὅτι μιμητικὴ τέχνη καὶ δύναμίς ἐστιν ἀντίστροφος
τῇ ζῳγραφίᾳ. καὶ μὴ μόνον ἐκεῖνο τὸ
θρυλούμενον ἀκηκοὼς ἔστω, ζῳγραφίαν μὲν εἶναι
φθεγγομένην τὴν ποίησιν, ποίησιν δὲ σιγῶσαν τὴν
ζῳγραφίαν, ἀλλὰ πρὸς τούτῳ διδάσκωμεν αὐτὸν
ὅτι γεγραμμένην σαύραν ἢ πίθηκον ἢ Θερσίτου
πρόσωπον ἰδόντες ἡδόμεθα καὶ θαυμάζομεν οὐχ
ὡς καλὸν ἀλλ´ ὡς ὅμοιον. οὐσίᾳ μὲν γὰρ οὐ
δύναται καλὸν γενέσθαι τὸ αἰσχρόν· ἡ δὲ μίμησις,
ἄν τε περὶ φαῦλον ἄν τε περὶ χρηστὸν ἐφίκηται τῆς
ὁμοιότητος, ἐπαινεῖται. καὶ τοὐναντίον ἂν αἰσχροῦ
σώματος εἰκόνα καλὴν παράσχῃ, τὸ πρέπον καὶ τὸ
εἰκὸς οὐκ ἀπέδωκεν. γράφουσι δὲ καὶ πράξεις
ἀτόπους ἔνιοι, καθάπερ Τιμόμαχος τὴν Μηδείας
τεκνοκτονίαν καὶ Θέων τὴν Ὀρέστου μητροκτονίαν
καὶ Παρράσιος τὴν Ὀδυσσέως προσποίητον μανίαν
καὶ Χαιρεφάνης ἀκολάστους ὁμιλίας γυναικῶν
πρὸς ἄνδρας. ἐν οἷς μάλιστα δεῖ τὸν νέον ἐθίζεσθαι,
διδασκόμενον ὅτι τὴν πρᾶξιν οὐκ ἐπαινοῦμεν ἧς
γέγονεν ἡ μίμησις, ἀλλὰ τὴν τέχνην εἰ μεμίμηται
προσηκόντως τὸ ὑποκείμενον. ἐπεὶ τοίνυν καὶ
ποιητικὴ πολλάκις ἔργα φαῦλα καὶ πάθη μοχθηρὰ
καὶ ἤθη μιμητικῶς ἀπαγγέλλει, δεῖ τὸ θαυμαζόμενον
ἐν τούτοις καὶ κατορθούμενον μήτ´ ἀποδέχεσθαι
τὸν νέον ὡς ἀληθὲς μήτε δοκιμάζειν ὡς
καλόν, ἀλλ´ ἐπαινεῖν μόνον ὡς ἐναρμόττον τῷ
ὑποκειμένῳ προσώπῳ καὶ οἰκεῖον. ὥσπερ γὰρ
ὑὸς βοὴν καὶ ψόφον τροχιλίας καὶ πνευμάτων
ῥοῖζον καὶ θαλάττης κτύπον ἀκούοντες ἐνοχλούμεθα
καὶ δυσχεραίνομεν, ἂν δέ τις πιθανῶς ταῦτα
μιμῆται, καθάπερ Παρμένων τὴν ὗν καὶ Θεόδωρος
τὰς τροχιλίας, ἡδόμεθα· καὶ νοσώδη μὲν ἄνθρωπον
καὶ ὕπουλον ὡς ἀτερπὲς θέαμα φεύγομεν, τὸν δ´
Ἀριστοφῶντος Φιλοκτήτην καὶ τὴν Σιλανίωνος
Ἰοκάστην ὁμοίους φθίνουσι καὶ ἀποθνῄσκουσι
πεποιημένους ὁρῶντες χαίρομεν· οὕτως ὁ νέος
ἀναγιγνώσκων ἃ Θερσίτης ὁ γελωτοποιὸς ἢ Σίσυφος
ὁ φθορεὺς ἢ Βάτραχος ὁ πορνοβοσκὸς λέγων
ἢ πράττων πεποίηται, διδασκέσθω τὴν μιμουμένην
ταῦτα δύναμιν καὶ τέχνην ἐπαινεῖν, ἃς δὲ
διαθέσεις καὶ πράξεις μιμεῖται καὶ προβάλλεσθαι
καὶ κακίζειν. οὐ γάρ ἐστι ταὐτὸ τὸ καλὸν καὶ
καλῶς τι μιμεῖσθαι. καλῶς γάρ ἐστι τὸ πρεπόντως
καὶ οἰκείως, οἰκεῖα δὲ καὶ πρέποντα τοῖς
αἰσχροῖς τὰ αἰσχρά. καὶ γὰρ αἱ Δαμωνίδα τοῦ
χωλοῦ κρηπῖδες, ἃς ἀπολέσας εὔχετο τοῖς τοῦ
κλέψαντος ἐναρμόσαι ποσί, φαῦλαι μὲν ἦσαν
ἐκείνῳ δ´ ἥρμοττον. καὶ τὸ
εἴπερ γὰρ ἀδικεῖν χρή, τυραννίδος πέρι
κάλλιστον ἀδικεῖν
καὶ τὸ
τοῦ μὲν δικαίου τὴν δόκησιν ἄρνυσο
τὰ δ´ ἔργα τοῦ πᾶν δρῶντος· ἔνθα κερδανεῖς
καὶ
τάλαντον ἡ προίξ. μὴ λάβω; ζῆν δ´ ἔστι μοι
τάλαντον ὑπεριδόντι; τεύξομαι δ´ ὕπνου
προέμενος; οὐ δώσω δὲ κἀν Ἅιδου δίκην
ὡς ἠσεβηκὼς εἰς τάλαντον ἀργυροῦν;
μοχθηροὶ μέν εἰσι λόγοι καὶ ψευδεῖς, Ἐτεοκλεῖ δὲ
καὶ Ἰξίονι καὶ τοκογλύφῳ πρεσβύτῃ πρέποντες.
ἂν οὖν ὑπομιμνῄσκωμεν τοὺς παῖδας ὅτι ταῦτ´ οὐκ
ἐπαινοῦντες οὐδὲ δοκιμάζοντες ἀλλ´ ὡς ἄτοπα καὶ
φαῦλα φαύλοις καὶ ἀτόποις ἤθεσι καὶ προσώποις
περιτιθέντες γράφουσιν, οὐκ ἂν ὑπὸ τῆς δόξης
βλάπτοιντο τῶν ποιητῶν. ἀλλὰ τοὐναντίον ἡ πρὸς
τὸ πρόσωπον ὑποψία διαβάλλει καὶ τὸ πρᾶγμα καὶ
τὸν λόγον, ὡς φαῦλον ὑπὸ φαύλου καὶ λεγόμενον
καὶ πραττόμενον. οἷόν ἐστι καὶ τὸ τῆς συγκοιμήσεως
τοῦ Πάριδος ἐκ τῆς μάχης ἀποδράντος.
οὐδένα γὰρ ἄλλον ἀνθρώπων ἡμέρας συγκοιμώμενον
γυναικὶ ποιήσας ἢ τὸν ἀκόλαστον καὶ μοιχικὸν ἐν
αἰσχύνῃ δῆλός ἐστι καὶ ψόγῳ τιθέμενος τὴν τοιαύτην
ἀκρασίαν.
Ἐν δὲ τούτοις εὖ μάλα προσεκτέον εἴ τινας
ὁ ποιητὴς αὐτὸς ἐμφάσεις δίδωσι κατὰ τῶν λεγομένων
ὡς δυσχεραινομένων ὑπ´ αὐτοῦ. καθάπερ ὁ
Μένανδρος ἐν τῷ προλόγῳ τῆς Θαΐδος πεποίηκεν
ἐμοὶ μὲν οὖν ἄειδε τοιαύτην, θεά,
θρασεῖαν ὡραίαν δὲ καὶ πιθανὴν ἅμα,
ἀδικοῦσαν ἀποκλείουσαν αἰτοῦσαν πυκνά,
μηδενὸς ἐρῶσαν, προσποιουμένην δ´ ἀεί.
ἄριστα δ´ Ὅμηρος τῷ γένει τούτῳ κέχρηται· καὶ
γὰρ προδιαβάλλει τὰ φαῦλα καὶ προσυνίστησι τὰ
χρηστὰ τῶν λεγομένων. προσυνίστησι μὲν οὕτως
αὐτίκα μειλίχιον καὶ κερδαλέον φάτο μῦθον
καὶ
τὸν δ´ ἀγανοῖς ἐπέεσσιν ἐρητύσασκε παραστάς.
ἐν δὲ τῷ προδιαβάλλειν μονονοὺ μαρτύρεται καὶ
διαγορεύει μήτε χρῆσθαι μήτε προσέχειν ὡς οὖσιν
ἀτόποις καὶ φαύλοις. οἷον τόν τ´ Ἀγαμέμνονα
μέλλων διηγεῖσθαι τῷ ἱερεῖ χρώμενον ἀπηνῶς
προείρηκεν
ἀλλ´ οὐκ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ἥνδανε θυμῷ,
ἀλλὰ κακῶς ἀφίει,
τουτέστιν ἀγρίως καὶ αὐθάδως καὶ παρὰ τὸ προσῆκον·
τῷ τ´ Ἀχιλλεῖ τοὺς θρασεῖς λόγους περιτίθησιν
οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματ´ ἔχων, κραδίην δ´ ἐλάφοιο
τὴν αὑτοῦ κρίσιν ὑπειπὼν
Πηλεΐδης δ´ ἐξαῦτις ἀταρτηροῖς ἐπέεσσιν
Ἀτρεΐδην προσέειπε, καὶ οὔ πω λῆγε χόλοιο·
καλὸν γὰρ εἰκὸς οὐδὲν εἶναι μετ´ ὀργῆς καὶ αὐστηρῶς
λεγόμενον. ὁμοίως καὶ ἐπὶ τῶν πράξεων
ἦ ῥα, καὶ Ἕκτορα δῖον ἀεικέα μήδετο ἔργα,
πρηνέα πὰρ λεχέεσσι Μενοιτιάδαο τανύσσας.
εὖ δὲ καὶ ταῖς ἐπιρρήσεσι χρῆται, καθάπερ τινὰ
ψῆφον ἰδίαν ἐπιφέρων τοῖς πραττομένοις ἢ λεγομένοις,
ἐπὶ μὲν τῆς μοιχείας τοῦ Ἄρεος τοὺς θεοὺς
ποιῶν λέγοντας
οὐκ ἀρετᾷ κακὰ ἔργα· κιχάνει τοι βραδὺς ὠκύν,
ἐπὶ δὲ τῆς τοῦ Ἕκτορος ὑπερφροσύνης καὶ μεγαλαυχίας
ὣς ἔφατ´ εὐχόμενος, νεμέσησε δὲ πότνια Ἥρη,
ἐπὶ δὲ τῆς Πανδάρου τοξείας
ὣς φάτ´ Ἀθηναίη, τῷ δὲ φρένας ἄφρονι πεῖθεν.
αὗται μὲν οὖν αἱ τῶν λόγων ἀποφάσεις καὶ δόξαι
παντός εἰσι κατιδεῖν τοῦ προσέχοντος· ἑτέρας δ´ ἐκ
τῶν πραγμάτων αὐτῶν παρέχουσι μαθήσεις, ὥσπερ
ὁ Εὐριπίδης εἰπεῖν λέγεται πρὸς τοὺς τὸν Ἰξίονα
λοιδοροῦντας ὡς ἀσεβῆ καὶ μιαρόν, "οὐ μέντοι
πρότερον αὐτὸν ἐκ τῆς σκηνῆς ἐξήγαγον ἢ τῷ
τροχῷ προσηλῶσαι." παρὰ δ´ Ὁμήρῳ σιωπώμενόν
ἐστι τὸ τοιοῦτο γένος τῆς διδασκαλίας, ἔχον
δ´ ἀναθεώρησιν ὠφέλιμον ἐπὶ τῶν διαβεβλημένων
μάλιστα μύθων, οὓς ταῖς πάλαι μὲν ὑπονοίαις
ἀλληγορίαις δὲ νῦν λεγομέναις παραβιαζόμενοι καὶ
διαστρέφοντες ἔνιοι μοιχευομένην φασὶν Ἀφροδίτην
ὑπ´ Ἄρεος μηνύειν Ἥλιον, ὅτι τῷ τῆς Ἀφροδίτης
ἀστέρι συνελθὼν ὁ τοῦ Ἄρεος μοιχικὰς ἀποτελεῖ
γενέσεις, Ἡλίου δ´ ἐπαναφερομένου καὶ καταλαμβάνοντος
οὐ λανθάνουσιν. τὸν δὲ τῆς Ἥρας
καλλωπισμὸν ἐπὶ τὸν Δία καὶ τὰς περὶ τὸν κεστὸν
γοητείας ἀέρος τινὰ κάθαρσιν εἶναι βούλονται τῷ
πυρώδει πλησιάζοντος, ὥσπερ οὐκ αὐτοῦ τὰς
λύσεις τοῦ ποιητοῦ διδόντος. ἐν μὲν γὰρ τοῖς
περὶ τῆς Ἀφροδίτης διδάσκει τοὺς προσέχοντας,
ὅτι μουσικὴ φαύλη καὶ ᾄσματα πονηρὰ καὶ λόγοι
μοχθηρὰς ὑποθέσεις λαμβάνοντες ἀκόλαστα ποιοῦσιν
ἤθη καὶ βίους ἀνάνδρους καὶ ἀνθρώπους τρυφὴν καὶ
μαλακίαν καὶ γυναικοκρασίαν ἀγαπῶντας
εἵματά τ´ ἐξημοιβὰ λοετρά τε θερμὰ καὶ εὐνάς.
διὸ καὶ τὸν Ὀδυσσέα τῷ κιθαρῳδῷ προστάττοντα
πεποίηκεν
ἀλλ´ ἄγε δὴ μετάβηθι καὶ ἵππου κόσμον ἄεισον,
καλῶς ὑφηγούμενος τὸ παρὰ τῶν φρονίμων καὶ
νοῦν ἐχόντων χρῆναι λαμβάνειν τοὺς μουσικοὺς
καὶ ποιητικοὺς τὰς ὑποθέσεις. ἐν δὲ τοῖς περὶ τῆς
Ἥρας ἄριστα τὴν ἀπὸ φαρμάκων καὶ γοητείας
καὶ μετὰ δόλου πρὸς τοὺς ἄνδρας ὁμιλίαν καὶ
χάριν ἔδειξεν οὐ μόνον ἐφήμερον καὶ ἁψίκορον
καὶ ἀβέβαιον οὖσαν, ἀλλὰ καὶ μεταβάλλουσαν εἰς
ἔχθραν καὶ ὀργήν, ὅταν τὰ τῆς ἡδονῆς ἀπομαρανθῇ.
τοιαῦτα γὰρ ὁ Ζεὺς ἀπειλεῖ καὶ λέγει πρὸς αὐτὴν
ὄφρα ἴδῃς ἤν τοι χραίσμῃ φιλότης τε καὶ εὐνή,
ἣν ἐμίγης ἐλθοῦσα θεῶν ἄπο καί μ´ ἀπάτησας.
ἡ γὰρ τῶν φαύλων διάθεσις ἔργων καὶ μίμησις ἂν
προσαποδῷ τὴν συμβαίνουσαν αἰσχύνην καὶ βλάβην
τοῖς ἐργασαμένοις, ὠφέλησεν οὐκ ἔβλαψε τὸν ἀκροώμενον.
οἱ γοῦν φιλόσοφοι παραδείγμασι χρῶνται,
νουθετοῦντες καὶ παιδεύοντες ἐξ ὑποκειμένων· οἱ
δὲ ποιηταὶ ταὐτὰ ποιοῦσι πλάττοντες αὐτοὶ πράγματα
καὶ μυθολογοῦντες. ὁ μὲν οὖν Μελάνθιος
εἴτε παίζων εἴτε σπουδάζων ἔλεγε διασῴζεσθαι
τὴν Ἀθηναίων πόλιν ὑπὸ τῆς τῶν ῥητόρων διχοστασίας
καὶ ταραχῆς· οὐ γὰρ ἀποκλίνειν ἅπαντας
εἰς τὸν αὐτὸν τοῖχον, ἀλλὰ γίγνεσθαί τινα τοῦ
βλάπτοντος ἀνθολκὴν ἐν τῇ διαφορᾷ τῶν πολιτευομένων.
αἱ δὲ τῶν ποιητῶν ὑπεναντιώσεις
πρὸς αὑτοὺς ἀνταναφέρουσαι τὴν πίστιν οὐκ ἐῶσιν
ἰσχυρὰν ῥοπὴν γενέσθαι πρὸς τὸ βλάπτον. ὅπου
μὲν οὖν αὐτοῖς τὸ τιθέναι σύνεγγυς ἐκφανεῖς ποιεῖ
τὰς ἀντιλογίας, δεῖ τῷ βελτίονι συνηγορεῖν ὥσπερ
ἐν τούτοις
πόλλ´, ὦ τέκνον, σφάλλουσιν ἀνθρώπους θεοί.
τὸ ῥᾷστον εἶπας, αἰτιάσασθαι θεούς.
καὶ πάλιν
χρυσοῦ σὲ πλήθει, τούσδε δ´ οὐ χαίρειν χρεών.
σκαιὸν τὸ πλουτεῖν κἄλλο μηδὲν εἰδέναι
καί
τί δῆτα θύειν δεῖ σε κατθανούμενον;
ἄμεινον· οὐδεὶς κάματος εὐσεβεῖν θεούς.
τὰ γὰρ τοιαῦτα τὰς λύσεις ἔχει προδήλους, ἄν,
ὥσπερ εἴρηται, πρὸς τὰ βελτίονα τῇ κρίσει τοὺς
νέους κατευθύνωμεν. ὅσα δ´ εἴρηται μὲν ἀτόπως
εὐθὺς δ´ οὐ λέλυται, ταῦτα δεῖ τοῖς ἀλλαχόθι πρὸς
τοὐναντίον εἰρημένοις ὑπ´ αὐτῶν ἀνταναιρεῖν, μὴ
ἀχθομένους τῷ ποιητῇ μηδὲ χαλεπαίνοντας ἀλλ´
ἐν ἤθει καὶ μετὰ παιδιᾶς λεγομένοις. εὐθύς, εἰ
βούλει, πρὸς τὰς Ὁμηρικὰς τῶν θεῶν ῥίψεις ὑπ´
ἀλλήλων καὶ τρώσεις ὑπ´ ἀνθρώπων καὶ διαφορὰς
καὶ χαλεπότητας
οἶσθα καὶ ἄλλον μῦθον ἀμείνονα τοῦδε νοῆσαι
καὶ νοεῖς νὴ Δία καὶ λέγεις κρεῖττον ἀλλαχόθι καὶ
βέλτιον τὰ τοιαῦτα
θεοὶ ῥεῖα ζώοντες
καὶ
τῷ ἔνι τέρπονται μάκαρες θεοὶ ἤματα πάντα
καὶ
ὣς γὰρ ἐπεκλώσαντο θεοὶ δειλοῖσι βροτοῖσι,
ζώειν ἀχνυμένοις· αὐτοὶ δέ τ´ ἀκηδέες εἰσίν.
αὗται γάρ εἰσιν ὑγιαίνουσαι περὶ θεῶν δόξαι καὶ
ἀληθεῖς, ἐκεῖνα δὲ πέπλασται πρὸς ἔκπληξιν ἀνθρώπων.
πάλιν Εὐριπίδου λέγοντος
πολλαῖσι μορφαῖς οἱ θεοὶ σοφισμάτων
σφάλλουσιν ἡμᾶς κρείσσονες πεφυκότες
οὐ χεῖρόν ἐστιν ὑπενεγκεῖν τό
εἰ θεοί τι δρῶσι φαῦλον, οὔκ εἰσιν θεοί,
βέλτιον εἰρημένον ὑπ´ αὐτοῦ. καὶ τοῦ Πινδάρου
σφόδρα πικρῶς καὶ παροξυντικῶς εἰρηκότος
χρὴ δὲ πᾶν ἔρδοντ´ ἀμαυρῶσαι τὸν ἐχθρόν,
ἀλλ´ αὐτός γε σὺ λέγεις ὅτι
τὸ πὰρ δίκαν
γλυκὺ πικροτάτα μένει τελευτά,
καὶ τοῦ Σοφοκλέους
τὸ κέρδος ἡδύ, κἂν ἀπὸ ψευδῶν ἴῃ,
καὶ μὴν σοῦ γ´ ἀκηκόαμεν ὡς
οὐκ ἐξάγουσι καρπὸν οἱ ψευδεῖς λόγοι.
πρὸς δ´ ἐκεῖνα τὰ περὶ τοῦ πλούτου
δεινὸς γὰρ ἕρπειν πλοῦτος ἔς τε τἄβατα
καὶ πρὸς βέβηλα, χὡπόθεν πένης ἀνὴρ
οὐδ´ ἐντυχὼν δύναιτ´ ἂν ὧν ἐρᾷ τυχεῖν.
καὶ γὰρ δυσειδὲς σῶμα καὶ δυσώνυμον
γλώσσῃ σοφὸν τίθησιν εὔμορφόν τ´ ἰδεῖν
ἀντιπαραθήσει πολλὰ τῶν Σοφοκλέους, ὧν καὶ
ταῦτ´ ἐστὶ
γένοιτο κἂν ἄπλουτος ἐν τιμαῖς ἀνήρ
καὶ
οὐδὲν κακίων πτωχός, εἰ καλῶς φρονεῖ
καὶ
ἀλλὰ τῶν πολλῶν καλῶν
τίς χάρις, εἰ κακόβουλος
φροντὶς ἐκτρέφει τὸν εὐαίωνα πλοῦτον;
ὁ δὲ Μένανδρος ἐπῆρε μὲν ἀμέλει τὴν φιληδονίαν
καὶ ὑπεχαύνωσε τοῖς ἐρωτικοῖς καὶ διαπύροις
ἐκείνοις
ἅπανθ´ ὅσα ζῇ καὶ τὸν ἥλιον βλέπει
τὸν κοινὸν ἡμῖν, δοῦλα ταῦτ´ ἔσθ´ ἡδονῆς.
πάλιν δ´ ἐπέστρεψε καὶ περιέσπασε πρὸς τὸ καλὸν
ἡμᾶς καὶ τὴν θρασύτητα τῆς ἀκολασίας ἐξέκοψεν
εἰπὼν
ὄνειδος αἰσχρὸς βίος ὅμως κἂν ἡδὺς ᾖ.
ταῦτα γὰρ ἐκείνοις μέν ἐστιν ὑπεναντία, βελτίω δὲ
καὶ χρησιμώτερα. δυεῖν οὖν θάτερον ἡ τοιαύτη
τῶν ἐναντίων ποιήσει παράθεσις καὶ κατανόησις,
ἢ παράξει πρὸς τὸ βέλτιον ἢ καὶ τοῦ χείρονος
ἀποστήσει τὴν πίστιν.
Ἂν δ´ αὐτοὶ μὴ διδῶσι τῶν ἀτόπως εἰρημένων
λύσεις, οὐ χεῖρόν ἐστιν ἑτέρων ἐνδόξων ἀποφάσεις
ἀντιτάττοντας ὥσπερ ἐπὶ ζυγοῦ ῥέπειν πρὸς τὸ
βέλτιον. οἷον τοῦ Ἀλέξιδος κινοῦντος ἐνίους ὅταν
λέγῃ
τὰς ἡδονὰς δεῖ συλλέγειν τὸν σώφρονα.
τρεῖς δ´ εἰσὶν αἵ γε τὴν δύναμιν κεκτημέναι
τὴν ὡς ἀληθῶς συντελοῦσαν τῷ βίῳ,
τὸ φαγεῖν τὸ πιεῖν τὸ τῆς Ἀφροδίτης τυγχάνειν·
τὰ δ´ ἄλλα προσθήκας ἅπαντα χρὴ καλεῖν,
ὑπομνηστέον ὅτι Σωκράτης τοὐναντίον ἔλεγε, τοὺς
μὲν φαύλους ζῆν τοῦ ἐσθίειν καὶ πίνειν ἕνεκα, τοὺς
δ´ ἀγαθοὺς ἐσθίειν καὶ πίνειν ἕνεκα τοῦ ζῆν. πρὸς
δὲ τὸν γράψαντα
ποτὶ τὸν πονηρὸν οὐκ ἄχρηστον ὅπλον ἁ
πονηρία,
τρόπον τινὰ συνεξομοιοῦσθαι κελεύοντα τοῖς πονηροῖς,
τὸ τοῦ Διογένους παραβαλεῖν ἔστιν· ἐρωτηθεὶς
γὰρ ὅπως ἄν τις ἀμύναιτο τὸν ἐχθρόν, "αὐτός,"
ἔφη, "καλὸς κἀγαθὸς γενόμενος." δεῖ δὲ τῷ Διογένει
καὶ πρὸς τὸν Σοφοκλέα χρήσασθαι· πολλὰς
γὰρ ἀνθρώπων μυριάδας ἐμπέπληκεν ἀθυμίας περὶ
τῶν μυστηρίων ταῦτα γράψας
ὡς τρισόλβιοι
κεῖνοι βροτῶν, οἳ ταῦτα δερχθέντες τέλη
μόλως´ ἐς Ἅιδου· τοῖσδε γὰρ μόνοις ἐκεῖ
ζῆν ἔστι, τοῖς δ´ ἄλλοισι πάντ´ ἐκεῖ κακά.
Διογένης δ´ ἀκούσας τι τοιοῦτο "τί λέγεις;"
ἔφη· "κρείττονα μοῖραν ἕξει Παταικίων ὁ κλέπτης
ἀποθανὼν ἢ Ἐπαμεινώνδας ὅτι μεμύηται;"
Τιμοθέῳ μὲν γὰρ ᾄδοντι τὴν Ἄρτεμιν ἐν τῷ
θεάτρῳ
μαινάδα θυιάδα φοιβάδα λυσσάδα
Κινησίας εὐθὺς ἀντεφώνησε "τοιαύτη σοι θυγάτηρ
γένοιτο." χαρίεν δὲ καὶ τὸ τοῦ Βίωνος πρὸς
τὸν Θέογνιν λέγοντα
πᾶς γὰρ ἀνὴρ πενίῃ δεδμημένος οὔτε τι εἰπεῖν
οὔτ´ ἔρξαι δύναται, γλῶσσα δέ οἱ δέδεται
"πῶς οὖν σὺ πένης ὢν φλυαρεῖς τοσαῦτα καὶ
καταδολεσχεῖς ἡμῶν;"
Δεῖ δὲ μηδὲ τὰς ἐκ τῶν παρακειμένων ἢ
συμφραζομένων παραλιπεῖν ἀφορμὰς πρὸς τὴν
ἐπανόρθωσιν, ἀλλ´ ὥσπερ οἱ ἰατροὶ τῆς κανθαρίδος
οὔσης θανασίμου τοὺς πόδας ὅμως καὶ τὰ πτερὰ
βοηθεῖν οἴονται καὶ ἀναλύειν τὴν δύναμιν, οὕτως
ἐν τοῖς ποιήμασι, κἂν ὄνομα κἂν ῥῆμα παρακείμενον
ἀμβλυτέραν ποιῇ τὴν πρὸς τὸ χεῖρον ἀπαγωγήν,
ἐπιλαμβάνεσθαι καὶ προσδιασαφεῖν, ὡς
ἐπὶ τούτων ἔνιοι ποιοῦσι
τοῦτό νύ που γέρας ἐστὶν ὀιζυροῖσι βροτοῖσι,
κείρασθαί τε κόμην βαλέειν τ´ ἀπὸ δάκρυ παρειῶν
καὶ
ὣς γὰρ ἐπεκλώσαντο θεοὶ δειλοῖσι βροτοῖσι,
ζώειν ἀχνυμένοις.
οὐ γὰρ ἁπλῶς εἶπε καὶ πᾶσιν ἀνθρώποις ὑπὸ θεῶν
ἐπικεκλῶσθαι λυπηρὸν βίον, ἀλλὰ τοῖς ἄφροσι καὶ
ἀνοήτοις, οὓς δειλαίους καὶ οἰκτροὺς διὰ μοχθηρίαν
ὄντας εἴωθε "δειλοὺς" καὶ "ὀιζυροὺς" προσαγορεύειν.
Ἄλλος τοίνυν τρόπος ἐστὶ τὰς ἐν τοῖς ποιήμασιν
ὑποψίας πρὸς τὸ βέλτιον ἐκ τοῦ χείρονος
μεθιστὰς ὁ διὰ τῶν ὀνομάτων τῆς συνηθείας, περὶ
ὃν δεῖ τὸν νέον γεγυμνάσθαι μᾶλλον ἢ περὶ τὰς
λεγομένας γλώττας. ἐκεῖνο μὲν γὰρ φιλόλογον
καὶ οὐκ ἀηδὲς ὅτι "ῥιγεδανὸς" κακοθάνατός ἐστιν
εἰδέναι ("δάνον" γὰρ Μακεδόνες τὸν θάνατον καλοῦσι),
"καμμονίαν" δὲ νίκην Αἰολεῖς τὴν ἐξ
ἐπιμονῆς καὶ καρτερίας, Δρύοπες δὲ "πόπους"
τοὺς δαίμονας. τουτὶ δ´ ἀναγκαῖον καὶ χρήσιμον,
εἰ μέλλομεν ἐκ τῶν ποιημάτων ὠφεληθήσεσθαι
καὶ μὴ βλαβήσεσθαι, τὸ γιγνώσκειν πῶς τοῖς τῶν
θεῶν ὀνόμασιν οἱ ποιηταὶ χρῶνται καὶ πάλιν τοῖς
τῶν κακῶν καὶ ἀγαθῶν, καὶ τί τὴν Τύχην τί τὴν
Μοῖραν νοοῦντες ὀνομάζουσι, καὶ πότερον ταῦτα
τῶν ἁπλῶς ἢ τῶν πολλαχῶς λεγομένων ἐστὶ παρ´
αὐτοῖς, ὥσπερ ἄλλα πολλά. καὶ γὰρ "οἶκον"
ποτὲ μὲν τὴν οἰκίαν καλοῦσιν
οἶκον ἐς ὑψόροφον
ποτὲ δὲ τὴν οὐσίαν
ἐσθίεταί μοι οἶκος,
καὶ "βίοτον" ποτὲ μὲν τὸ ζῆν
ἀμενήνωσεν δέ οἱ αἰχμὴν
κυανοχαῖτα Ποσειδάων, βιότοιο μεγήρας
ποτὲ δὲ τὰ χρήματα
βίοτον δέ μοι ἄλλοι ἔδουσι,
καὶ τῷ "ἀλύειν" ποτὲ μὲν ἀντὶ τοῦ δάκνεσθαι καὶ
ἀπορεῖσθαι κέχρηται
ὣς ἔφαθ´, ἡ δ´ ἀλύους´ ἀπεβP |