ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ

Ὦ τοῦ στρατηγήσαντος ἐν Τροίᾳ ποτὲ

Ἀγαμέμνονος παῖ, νῦν ἐκεῖν᾽ ἔξεστί σοι

παρόντι λεύσσειν ὧν πρόθυμος ἦσθ᾽ ἀεί.

Τὸ γὰρ παλαιὸν Ἄργος οὑπόθεις τόδε,

τῆς οἰστροπλῆγος ἄλσος Ἰνάχου κόρης·

αὕτη δ᾽, Ὀρέστα, τοῦ λυκοκτόνου θεοῦ

ἀγορὰ Λύκειος οὑξ ἀριστερᾶς δ᾽ ὅδε

῞Ηρας ὁ κλεινὸς ναός· οἷ δ᾽ ἱκάνομεν,

φάσκειν Μυκήνας τὰς πολυχρύσους ὁρᾶν,

πολύφθορόν τε δῶμα Πελοπιδῶν τόδε,

ὅθεν σε πατρὸς ἐκ φόνων ἐγώ ποτε

πρὸς σῆς ὁμαίμου καὶ κασιγνήτης λαβὼν

ἤνεγκα κἀξέσωσα κἀξεθρεψάμην

τοσόνδ᾽ ἐς ἥβης πατρὶ τιμωρὸν φόνου.

Νῦν οὖν, Ὀρέστα καὶ σύ, φίλτατε ξένων

Πυλάδη, τί χρὴ δρᾶν ἐν τάχει βουλευτέον,

ὡς ἡμὶν ἤδη λαμπρὸν ἡλίου σέλας

ἑῷα κινεῖ φθέγματ᾽ ὀρνίθων σαφῆ,

μέλαινά τ᾽ ἄστρων ἐκλέλοιπεν εὐφρόνη.

Πρὶν οὖν τιν᾽ ἀνδρῶν ἐξοδοιπορεῖν στέγης,

ξυνάπτετον λόγοισιν··ὡς ἐνταῦθ᾽ ἴμεν

ἵν᾽ οὐκέτ᾽ ὀκνεῖν καιρός, ἀλλ᾽ ἔργων ἀκμή.

 

 

 

 

 

ΟΡΕΣΤΗΣ

Ὦ φίλτατ᾽ ἀνδρῶν προσπόλων, ὥς μοι σαφῆ

σημεῖα φαίνεις ἐσθλὸς εἰς ἡμᾶς γεγώς·

ὥσπερ γὰρ ἵππος εὐγενής, κἂν ᾖ γέρων,

ἐν τοῖσι δεινοῖς θυμὸν οὐκ ἀπώλεσεν,

ἀλλ᾽ ὀρθὸν οὖς ἵστησιν, ὡσαύτως δὲ σὺ

ἡμᾶς τ᾽ ὀτρύνεις καὐτὸς ἐν πρώτοις ἕπῃ.

Τοιγὰρ τὰ μὲν δόξαντα δηλώσω, σὺ δέ,

ὀξεῖαν ἀκοὴν τοῖς ἐμοῖς λόγοις διδούς,

εἰ μή τι καιροῦ τυγχάνω, μεθάρμοσον.

Ἐγὼ γὰρ ἡνίχ᾽ ἱκόμην τὸ Πυθικὸν

μαντεῖον, ὡς μάθοιμ᾽ ὅτῳ τρόπῳ πατρὶ

δίκας ἀροίμην τῶν φονευσάντων πάρα,

χρῇ μοι τοιαῦθ᾽ ὁ Φοῖβος ὧν πεύσῃ τάχα·

ἄσκευον αὐτὸν ἀσπίδων τε καὶ στρατοῦ

δόλοισι κλέψαι χειρὸς ἐνδίκους σφαγάς.

Ὅτ᾽ οὖν τοιόνδε χρησμὸν εἰσηκούσαμεν,

σὺ μὲν μολών, ὅταν σε καιρὸς εἰσάγῃ

δόμων ἔσω τῶνδ᾽, ἴσθι πᾶν τὸ δρώμενον,

ὅπως ἂν εἰδὼς ἡμὶν ἀγγείλῃς σαφῆ·

οὐ γάρ σε μὴ γήρᾳ τε καὶ χρόνῳ μακρῷ

γνῶσ᾽, οὐδ᾽ ὑποπτεύσουσιν ὧδ᾽ ἠνθισμένον·

λόγῳ δὲ χρῶ τοιῷδ᾽, ὅτι ξένος μὲν εἶ

Φωκεὺς παρ᾽ ἀνδρὸς Φανοτέως ἥκων· ὁ γὰρ

μέγιστος αὐτοῖς τυγχάνει δορυξένων·

ἄγγελλε δ᾽, ὅρκον προστιθείς, ὁθούνεκα

τέθνηκ᾽ Ὀρέστης ἐξ ἀναγκαίας τύχης,

ἄθλοισι Πυθικοῖσιν ἐκ τροχηλάτων

δίφρων κυλισθείς·ὧδ᾽ ὁ μῦθος ἑστάτω.

Ἡμεῖς δὲ πατρὸς τύμβον, ὡς ἐφίετο,

λοιβαῖσι πρῶτον καὶ καρατόμοις χλιδαῖς

στέψαντες, εἶτ᾽ ἄψορρον ἥξομεν πάλιν,

τύπωμα χαλκόπλευρον ἠρμένοι χεροῖν,

ὃ καὶ σὺ θάμνοις οἶσθά μοι κεκρυμμένον,

ὅπως λόγῳ κλέπτοντες ἡδεῖαν φάτιν

φέροιμεν αὐτοῖς, τοὐμὸν ὡς ἔρρει δέμας

φλογιστὸν ἤδη καὶ κατηνθρακωμένον.

Τί γάρ με λυπεῖ τοῦθ᾽, ὅταν λόγῳ θανὼν

ἔργοισι σωθῶ κἀξενέγκωμαι κλέος;

δοκῶ μὲν οὐδὲν ῥῆμα σὺν κέρδει κακόν·

ἤδη γὰρ εἶδον πολλάκις καὶ τοὺς σοφοὺς

λόγῳ μάτην θνῄσκοντας··εἶθ᾽, ὅταν δόμους

ἔλθωσιν αὖθις, ἐκτετίμηνται πλέον·

ὣς κἄμ᾽ ἐπαυχῶ τῆσδε τῆς φήμης ἄπο

δεδορκότ᾽ ἐχθροῖς ἄστρον ὣς λάμψειν ἔτι.

Ἀλλ᾽, ὦ πατρῴα γῆ θεοί τ᾽ ἐγχώριοι,

δέξασθέ μ᾽ εὐτυχοῦντα ταῖσδε ταῖς ὁδοῖς,

σύ τ᾽, ὦ πατρῷον δῶμα· σοῦ γὰρ ἔρχομαι

δίκῃ καθα