ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ

Ὦ τοῦ στρατηγήσαντος ἐν Τροίᾳ ποτὲ

Ἀγαμέμνονος παῖ, νῦν ἐκεῖν᾽ ἔξεστί σοι

παρόντι λεύσσειν ὧν πρόθυμος ἦσθ᾽ ἀεί.

Τὸ γὰρ παλαιὸν Ἄργος οὑπόθεις τόδε,

τῆς οἰστροπλῆγος ἄλσος Ἰνάχου κόρης·

αὕτη δ᾽, Ὀρέστα, τοῦ λυκοκτόνου θεοῦ

ἀγορὰ Λύκειος οὑξ ἀριστερᾶς δ᾽ ὅδε

῞Ηρας ὁ κλεινὸς ναός· οἷ δ᾽ ἱκάνομεν,

φάσκειν Μυκήνας τὰς πολυχρύσους ὁρᾶν,

πολύφθορόν τε δῶμα Πελοπιδῶν τόδε,

ὅθεν σε πατρὸς ἐκ φόνων ἐγώ ποτε

πρὸς σῆς ὁμαίμου καὶ κασιγνήτης λαβὼν

ἤνεγκα κἀξέσωσα κἀξεθρεψάμην

τοσόνδ᾽ ἐς ἥβης πατρὶ τιμωρὸν φόνου.

Νῦν οὖν, Ὀρέστα καὶ σύ, φίλτατε ξένων

Πυλάδη, τί χρὴ δρᾶν ἐν τάχει βουλευτέον,

ὡς ἡμὶν ἤδη λαμπρὸν ἡλίου σέλας

ἑῷα κινεῖ φθέγματ᾽ ὀρνίθων σαφῆ,

μέλαινά τ᾽ ἄστρων ἐκλέλοιπεν εὐφρόνη.

Πρὶν οὖν τιν᾽ ἀνδρῶν ἐξοδοιπορεῖν στέγης,

ξυνάπτετον λόγοισιν··ὡς ἐνταῦθ᾽ ἴμεν

ἵν᾽ οὐκέτ᾽ ὀκνεῖν καιρός, ἀλλ᾽ ἔργων ἀκμή.

 

 

 

 

 

ΟΡΕΣΤΗΣ

Ὦ φίλτατ᾽ ἀνδρῶν προσπόλων, ὥς μοι σαφῆ

σημεῖα φαίνεις ἐσθλὸς εἰς ἡμᾶς γεγώς·

ὥσπερ γὰρ ἵππος εὐγενής, κἂν ᾖ γέρων,

ἐν τοῖσι δεινοῖς θυμὸν οὐκ ἀπώλεσεν,

ἀλλ᾽ ὀρθὸν οὖς ἵστησιν, ὡσαύτως δὲ σὺ

ἡμᾶς τ᾽ ὀτρύνεις καὐτὸς ἐν πρώτοις ἕπῃ.

Τοιγὰρ τὰ μὲν δόξαντα δηλώσω, σὺ δέ,

ὀξεῖαν ἀκοὴν τοῖς ἐμοῖς λόγοις διδούς,

εἰ μή τι καιροῦ τυγχάνω, μεθάρμοσον.

Ἐγὼ γὰρ ἡνίχ᾽ ἱκόμην τὸ Πυθικὸν

μαντεῖον, ὡς μάθοιμ᾽ ὅτῳ τρόπῳ πατρὶ

δίκας ἀροίμην τῶν φονευσάντων πάρα,

χρῇ μοι τοιαῦθ᾽ ὁ Φοῖβος ὧν πεύσῃ τάχα·

ἄσκευον αὐτὸν ἀσπίδων τε καὶ στρατοῦ

δόλοισι κλέψαι χειρὸς ἐνδίκους σφαγάς.

Ὅτ᾽ οὖν τοιόνδε χρησμὸν εἰσηκούσαμεν,

σὺ μὲν μολών, ὅταν σε καιρὸς εἰσάγῃ

δόμων ἔσω τῶνδ᾽, ἴσθι πᾶν τὸ δρώμενον,

ὅπως ἂν εἰδὼς ἡμὶν ἀγγείλῃς σαφῆ·

οὐ γάρ σε μὴ γήρᾳ τε καὶ χρόνῳ μακρῷ

γνῶσ᾽, οὐδ᾽ ὑποπτεύσουσιν ὧδ᾽ ἠνθισμένον·

λόγῳ δὲ χρῶ τοιῷδ᾽, ὅτι ξένος μὲν εἶ

Φωκεὺς παρ᾽ ἀνδρὸς Φανοτέως ἥκων· ὁ γὰρ

μέγιστος αὐτοῖς τυγχάνει δορυξένων·

ἄγγελλε δ᾽, ὅρκον προστιθείς, ὁθούνεκα

τέθνηκ᾽ Ὀρέστης ἐξ ἀναγκαίας τύχης,

ἄθλοισι Πυθικοῖσιν ἐκ τροχηλάτων

δίφρων κυλισθείς·ὧδ᾽ ὁ μῦθος ἑστάτω.

Ἡμεῖς δὲ πατρὸς τύμβον, ὡς ἐφίετο,

λοιβαῖσι πρῶτον καὶ καρατόμοις χλιδαῖς

στέψαντες, εἶτ᾽ ἄψορρον ἥξομεν πάλιν,

τύπωμα χαλκόπλευρον ἠρμένοι χεροῖν,

ὃ καὶ σὺ θάμνοις οἶσθά μοι κεκρυμμένον,

ὅπως λόγῳ κλέπτοντες ἡδεῖαν φάτιν

φέροιμεν αὐτοῖς, τοὐμὸν ὡς ἔρρει δέμας

φλογιστὸν ἤδη καὶ κατηνθρακωμένον.

Τί γάρ με λυπεῖ τοῦθ᾽, ὅταν λόγῳ θανὼν

ἔργοισι σωθῶ κἀξενέγκωμαι κλέος;

δοκῶ μὲν οὐδὲν ῥῆμα σὺν κέρδει κακόν·

ἤδη γὰρ εἶδον πολλάκις καὶ τοὺς σοφοὺς

λόγῳ μάτην θνῄσκοντας··εἶθ᾽, ὅταν δόμους

ἔλθωσιν αὖθις, ἐκτετίμηνται πλέον·

ὣς κἄμ᾽ ἐπαυχῶ τῆσδε τῆς φήμης ἄπο

δεδορκότ᾽ ἐχθροῖς ἄστρον ὣς λάμψειν ἔτι.

Ἀλλ᾽, ὦ πατρῴα γῆ θεοί τ᾽ ἐγχώριοι,

δέξασθέ μ᾽ εὐτυχοῦντα ταῖσδε ταῖς ὁδοῖς,

σύ τ᾽, ὦ πατρῷον δῶμα· σοῦ γὰρ ἔρχομαι

δίκῃ καθαρτὴς πρὸς θεῶν ὡρμημένος·

καὶ μή μ᾽ ἄτιμον τῆσδ᾽ ἀποστείλητε γῆς,

ἀλλ᾽ ἀρχέπλουτον καὶ καταστάτην δόμων

Εἴρηκα μέν νυν ταῦτα· σοὶ δ᾽ ἤδη, γέρον,

τὸ σὸν μελέσθω βάντι φρουρῆσαι χρέος·

νὼ δ᾽ ἔξιμεν καιρὸς γάρ, ὅσπερ ἀνδράσι

μέγιστος ἔργου παντός ἐστ᾽ ἐπιστάτης.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΗΛΕΚΤΡΑ

Ἰώ μοί μοι δύστηνος.

 

 

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ

Καὶ μὴν θυρῶν ἔδοξα προσπόλων τινὸς

ὑποστενούσης ἔνδον αἰσθέσθαι, τέκνον.

 

ΟΡΕΣΤΗΣ

Ἆρ᾽ ἐστὶν ἡ δύστηνος Ἠλέκτρα; θέλεις

μείνωμεν αὐτοῦ κἀνακούσωμεν γόων;

 

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ

Ηκιστα· μηδὲν πρόσθεν ἢ τὰ Λοξίου

πειρώμεθ᾽ ἔρδειν, κἀπὸ τῶνδ᾽ ἀρχηγετεῖν

πατρὸς χέοντες λουτρά· ταῦτα γὰρ φέρει

νίκην τ᾽ ἐφ᾽ ἡμῖν καὶ κράτος τῶν δρωμένων.

 

ΗΛΕΚΤΡΑ

Ὦ φάος ἁγνὸν

καὶ γῆς ἰσόμοιρ᾽ ἀήρ, ὥς μοι

πολλὰς μὲν θρήνων ᾠδάς,

πολλὰς δ᾽ ἀντήρεις ᾔσθου

στέρνων πλαγὰς αἱμασσομένων,

ὁπόταν δνοφερὰ νὺξ ὑπολειφθῇ·

τὰ δὲ παννυχίδων ἤδη στυγεραὶ

ξυνίσασ᾽ εὐναὶ μογερῶν οἴκων,

 ὅσα τὸν δύστηνον ἐμὸν θρηνῶ

πατέρ᾽, ὃν κατὰ μὲν βάρβαρον αἶαν

φοίνιος Ἄρης οὐκ ἐξένισεν,

μήτηρ δ᾽ ἡμὴ χὠ κοινολεχὴς

Αἴγισθος, ὅπως δρῦν ὑλοτόμοι,

σχίζουσι κάρα φονίῳ πελέκει·

κοὐδεὶς τούτων οἶκτος ἀπ᾽ ἄλλης

ἢ ᾽μοῦ φέρεται, σοῦ, πάτερ, οὕτως

ἀδίκως οἰκτρῶς τε θανόντος.

Ἀλλ᾽ οὐ μὲν δὴ

λήξω θρήνων στυγερῶν τε γόων,

ἔστ᾽ ἂν παμφεγγεῖς ἄστρων

ῥιπάς, λεύσσω δὲ τόδ᾽ ἦμαρ,

μὴ οὐ τεκνολέτειρ᾽ ὥς τις ἀηδὼν

ἐπὶ κωκυτῷ τῶνδε πατρῴων

πρὸ θυρῶν ἠχὼ πᾶσι προφωνεῖν·

„Ὦ δῶμ᾽ Ἀΐδου καὶ Περσεφόνης,

ὦ χθόνι᾽ Ἑρμῆ καὶ πότνι᾽ Ἀρά,

σεμναί τε θεῶν παῖδες Ἐρινύες,

αἳ τοὺς ἀδίκως θνῄσκοντας ὁρᾶθ᾽,

αἳ τοὺς εὐνὰς ὑποκλεπτομένους,

ἔλθετ᾽, ἀρήξατε, τείσασθε πατρὸς

φόνον ἡμετέρου,

καί μοι τὸν ἐμὸν πέμψατ᾽ ἀδελφόν·

μούνη γὰρ ἄγειν οὐκέτι σωκῶ

λύπης ἀντίρροπον ἄχθος.“

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΧΟΡΟΣ

αῖ, παῖ δυστανοτάτας

Ἠλέκτρα ματρός, τίν᾽ ἀεὶ

τάκεις ὧδ᾽ ἀκόρεστον οἰμωγὰν

τὸν πάλαι ἐκ δολερᾶς ἀθεώτατα

ματρὸς ἁλόντ᾽ ἀπάταις Ἀγαμέμνονα

κακᾷ τε χειρὶ πρόδοτον;

ὡς ὁ τάδε πορὼν

ὄλοιτ᾽, εἴ μοι θέμις τάδ᾽ αὐδᾶν.

 

ΗΛΕΚΤΡΑ

Ὦ γενέθλα γενναίων,

ἥκετ᾽ ἐμῶν καμάτων παραμύθιον·

οἶδά τε καὶ ξυνίημι τάδ᾽, οὔ τί με

φυγγάνει· οὐδ᾽ ἐθέλω προλιπεῖν τόδε,

μὴ οὐ τὸν ἐμὸν στενάχειν πατέρ᾽ ἄθλιον.

Ἀλλ᾽, ὦ παντοίας

φιλότητος ἀμειβόμεναι χάριν,

ἐᾶτέ μ᾽ ὧδ᾽ ἀλύειν,

αἰαῖ, ἱκνοῦμαι.

 

ΧΟΡΟΣ

Ἀλλ᾽ οὔτοι τόν γ᾽ ἐξ Ἀΐδα παγκοίνου λίμνας πατέρ᾽ ἀν-

στάσεις οὔτε γόοισιν οὔτ᾽ ἄνταις.

Ἀλλ᾽ ἀπὸ τῶν μετρίων ἐπ᾽ ἀμήχανον

ἄλγος ἀεὶ στενάχουσα διόλλυσαι

ἐν οἷς ἀνάλυσίς ἐστιν

οὐδεμία κακῶν·

τί μοι τῶν δυσφόρων ἐφίῃ;

 

ΗΛΕΚΤΡΑ

Νήπιος ὃς τῶν οἰκτρῶς

οἰχομένων γονέων ἐπιλάθεται·

ἀλλ᾽ ἐμέ γ᾽ ἁ στονόεσσ᾽ ἄραρεν φρένας,

ἃ Ἴτυν, αἰὲν Ἴτυν ὀλοφύρεται,

ὄρνις ἀτυζομένα, Διὸς ἄγγελος.

Ἰὼ παντλάμων

Νιόβα, σὲ δ᾽ ἔγωγε νέμω θεόν,

ἅτ᾽ ἐν τάφῳ πετραίῳ,

αἰαῖ, δακρύεις.

 

ΧΟΡΟΣ

Οὔτοι σοὶ μούνᾳ, τέκνον,

ἄχος ἐφάνη βροτῶν,

πρὸς ὅ τι σὺ τῶν ἔνδον εἶ περισσά,

οἷς ὁμόθεν εἶ καὶ γονᾷ ξύναιμος,

οἵα Χρυσόθεμις

ζώει καὶ Ἰφιάνασσα,

κρυπτᾷ τ᾽ ἀχέων ἐν ἥβᾳ

ὄλβιος, ὃν ἁ κλεινὰ

γᾶ ποτε Μυκηναίων

δέξεται εὐπατρίδαν,

Διὸς εὔφρονι

λήματι μολόντα τάνδε γᾶν

Ὀρέσταν.

 

ΗΛΕΚΤΡΑ

Ὅν γ᾽ ἐγὼ ἀκάματα προσμένουσ᾽, ἄτεκνος,

τάλαιν᾽, ἀνύμφευτος, αἰὲν οἰχνῶ,

δάκρυσι μυδαλέα, τὸν ἀνήνυτον

οἶτον ἔχουσα κακῶν· ὁ δὲ λάθεται

ὧν τ᾽ ἔπαθ᾽ ὧν τ᾽ ἐδάη· τί γὰρ οὐκ ἐμοὶ

ἔρχεται ἀγγελίας ἀπατώμενον;

ἀεὶ μὲν γὰρ ποθεῖ,

ποθῶν δ᾽ οὐκ ἀξιοῖ φανῆναι.

 

ΧΟΡΟΣ

Θάρσει μοι, θάρσει, τέκνον

ἔτι μέγας οὐρανῷ

Ζεύς, ὃς ἐφορᾷ πάντα καὶ κρατύνει:

ᾧ τὸν ὑπεραλγῆ χόλον νέμουσα,

μήθ᾽ οἷς ἐχθαίρεις,

ὑπεράχθεο μήτ᾽ ἐπιλάθου.

Χρόνος γὰρ εὐμαρὴς θεός·

οὔτε γὰρ ὁ τὰν Κρῖσαν

βούνομον ἔχων ἀκτὰν

παῖς Ἀγαμεμνονίδας ἀπερίτροπος,

οὔθ᾽ ὁ παρὰ τὸν Ἀχέροντα θεὸς

ἀνάσσων.

 

 

 

 

 

 

ΗΛΕΚΤΡΑ

Ἀλλ᾽ ἐμὲ μὲν ὁ πολὺς ἀπολέλοιπεν ἤδη

βίοτος ἀνέλπιστος, οὐδ᾽ ἔτ᾽ ἀρκῶ

ἅτις ἄνευ τοκέων κατατάκομαι,

ἇς φίλος οὔτις ἀνὴρ ὑπερίσταται,

ἀλλ᾽ ἁπερεί τις ἔποικος ἀναξία

οἰκονομῶ θαλάμους πατρός, ὧδε μὲν

ἀεικεῖ σὺν στολᾷ,

κεναῖς δ᾽ ἀμφίσταμαι τραπέζαις.

 

ΧΟΡΟΣ

Οἰκτρὰ μὲν νόστοις αὐδά,

οἰκτρὰ δ᾽ ἐν κοίταις πατρῴαις,

ὅτε οἱ παγχάλκων ἀνταία

γενύων ὡρμάθη πλαγά.

Δόλος ἦν ὁ φράσας, ἔρος ὁ κτείνας,

δεινὰν δεινῶς προφυτεύσαντες

μορφάν, εἴτ᾽ οὖν θεὸς εἴτε βροτῶν

ἦν ὁ ταῦτα πράσσων.

 

ΗΛΕΚΤΡΑ

Ὦ πασᾶν κείνα πλέον ἁμέρα

ἐλθοῦσ᾽ ἐχθίστα δή μοι·

ὦ νύξ, ὦ δείπνων ἀρρήτων

ἔκπαγλ᾽ ἄχθη·

τοὺς ἐμὸς ἴδε πατὴρ

θανάτους αἰκεῖς διδύμαιν χειροῖν,

αἳ τὸν ἐμὸν εἷλον βίον

πρόδοτον, αἵ μ᾽ ἀπώλεσαν·

οἷς θεὸς ὁ μέγας Ὀλύμπιος

ποίνιμα πάθεα παθεῖν πόροι,

μηδέ ποτ᾽ ἀγλαΐας ἀποναίατο

τοιάδ᾽ ἀνύσαντες ἔργα.

 

ΧΟΡΟΣ

Φράζου μὴ πόρσω φωνεῖν·

οὐ γνώμαν ἴσχεις ἐξ οἵων

τὰ παρόντ᾽ οἰκείας εἰς ἄτας

ἐμπίπτεις οὕτως αἰκῶς;

Πολὺ γάρ τι κακῶν ὑπερεκτήσω,

σᾷ δυσθύμῳ τίκτουσ᾽ αἰεὶ

ψυχᾷ πολέμους· τὰ δὲ τοῖς δυνατοῖς

οὐκ ἐριστὰ πλάθειν.

 

ΗΛΕΚΤΡΑ

Δεινοῖς ἠναγκάσθην, δεινοῖς

ἔξοιδ᾽, οὐ λάθει μ᾽ ὀργά.

Ἀλλ᾽ – ἐν γὰρ δεινοῖς οὐ σχήσω

ταύτας ἄτας,

ὄφρα με βίος ἔχῃ·

τίνι γάρ ποτ᾽ ἄν, ὦ φιλία γενέθλα,

πρόσφορον ἀκούσαιμ᾽ ἔπος,

τίνι φρονοῦντι καίρια;

ἄνετέ μ᾽, ἄνετε, παράγοροι·

τάδε γὰρ ἄλυτα κεκλήσεται·

οὐδέ ποτ᾽ ἐκ καμάτων ἀποπαύσομαι

ἀνάριθμος ὧδε θρήνων.

 

ΧΟΡΟΣ

Ἀλλ᾽ οὖν εὐνοίᾳ γ᾽ αὐδῶ,

Ἐπῳδός

μάτηρ ὡσεί τις πιστά,

μὴ τίκτειν σ᾽ ἄταν ἄταις.

 

ΗΛΕΚΤΡΑ

Καὶ τί μέτρον κακότατος ἔφυ; φέρε,

πῶς ἐπὶ τοῖς φθιμένοις ἀμελεῖν καλόν;

ἐν τίνι τοῦτ᾽ ἔβλαστ᾽ ἀνθρώπων;

Μήτ᾽ εἴην ἔντιμος τούτοις,

μήτ᾽, εἴ τῳ πρόσκειμαι χρηστῷ,

ξυνναίοιμ᾽ εὔκηλος, γονέων

ἐκτίμους ἴσχουσα πτέρυγας

ὀξυτόνων γόων.

Εἰ γὰρ ὁ μὲν θανὼν γᾶ τε καὶ οὐδὲν ὢν

κείσεται τάλας,

οἱ δὲ μὴ πάλιν

δώσουσ᾽ ἀντιφόνους δίκας,

ἔρροι τ᾽ ἂν αἰδὼς ἁπάν

των τ᾽ εὐσέβεια θνατῶν.

 

 

 

 

ΧΟΡΟΣ

Ἐγὼ μέν, ὦ παῖ, καὶ τὸ σὸν σπεύδουσ᾽ ἅμα

καὶ τοὐμὸν αὐτῆς ἦλθον· εἰ δὲ μὴ καλῶς

λέγω, σὺ νίκα··σοὶ γὰρ ἑψόμεσθ᾽ ἅμα.

 

ΗΛΕΚΤΡΑ

Αἰσχύνομαι μέν, ὦ γυναῖκες, εἰ δοκῶ

πολλοῖσι θρήνοις δυσφορεῖν ὑμῖν ἄγαν·

ἀλλ᾽ ἡ βία γὰρ ταῦτ᾽ ἀναγκάζει με δρᾶν,

σύγγνωτε· πῶς γὰρ ἥτις εὐγενὴς γυνή,

πατρῷ᾽ ὁρῶσα πήματ᾽, οὐ δρῴη τάδ᾽ ἄν,

ἁγὼ κατ᾽ ἦμαρ καὶ κατ᾽ εὐφρόνην ἀεὶ

θάλλοντα μᾶλλον ἢ καταφθίνονθ᾽ ὁρῶ;

ᾗ πρῶτα μὲν τὰ μητρὸς ἥ μ᾽ ἐγείνατο

ἔχθιστα συμβέβηκεν··εἶτα δώμασιν

ἐν τοῖς ἐμαυτῆς τοῖς φονεῦσι τοῦ πατρὸς

ξύνειμι, κἀκ τῶνδ᾽ ἄρχομαι, κἀκ τῶνδέ μοι

λαβεῖν θ᾽ ὁμοίως καὶ τὸ τητᾶσθαι πέλει.

Ἔπειτα ποίας ἡμέρας δοκεῖς μ᾽ ἄγειν,

ὅταν θρόνοις Αἴγισθον ἐνθακοῦντ᾽ ἴδω

τοῖσιν πατρῴοις, εἰσίδω δ᾽ ἐσθήματα

φοροῦντ᾽ ἐκείνῳ ταὐτὰ καὶ παρεστίους

σπένδοντα λοιβὰς ἔνθ᾽ ἐκεῖνον ὤλεσεν;

 ἴδω δὲ τούτων τὴν τελευταίαν ὕβριν,

τὸν αὐτοφόντην ἡμὶν ἐν κοίτῃ πατρὸς

ξὺν τῇ ταλαίνῃ μητρί, μητέρ᾽ εἰ χρεὼν

ταύτην προσαυδᾶν τῷδε συγκοιμωμένην.

῝Η δ᾽ ὧδε τλήμων ὥστε τῷ μιάστορι

ξύνεστ᾽, Ἐρινὺν οὔτιν᾽ ἐκφοβουμένη·

ἀλλ᾽ ὥσπερ ἐγγελῶσα τοῖς ποιουμένοις,

εὑροῦσ᾽ ἐκείνην ἡμέραν ἐν ᾗ τότε

πατέρα τὸν ἀμὸν ἐκ δόλου κατέκτανεν,

ταύτῃ χοροὺς ἵστησι καὶ μηλοσφαγεῖ

θεοῖσιν ἔμμην᾽ ἱερὰ τοῖς σωτηρίοις.

Ἐγὼ δ᾽ ὁρῶσ᾽ ἡ δύσμορος κατὰ στέγας

κλαίω, τέτηκα, κἀπικωκύω πατρὸς

τὴν δυστάλαιναν δαῖτ᾽ ἐπωνομασμένην

αὐτὴ πρὸς αὑτήν· οὐδὲ γὰρ κλαῦσαι πάρα

τοσόνδ᾽ ὅσον μοι θυμὸς ἡδονὴν φέρει.

Αὕτη γὰρ ἡ λόγοισι γενναία γυνὴ

φωνοῦσα τοιάδ᾽ ἐξονειδίζει κακά·

„Ὦ δύσθεον μίσημα, σοὶ μόνῃ πατὴρ

έθνηκεν; ἄλλος δ᾽ οὔτις ἐν πένθει βροτῶν;

κακῶς ὄλοιο, μηδέ σ᾽ ἐκ γόων ποτὲ

τῶν νῦν ἀπαλλάξειαν οἱ κάτω θεοί.“

Τάδ᾽ ἐξυβρίζει, πλὴν ὅταν κλύῃ τινὸς

ἥξοντ᾽ Ὀρέστην, τηνικαῦτα δ᾽ ἐμμανὴς

βοᾷ παραστᾶσ᾽· „Οὐ σύ μοι τῶνδ᾽ αἰτία;

οὐ σὸν τόδ᾽ ἐστὶ τοὔργον, ἥτις ἐκ χερῶν

κλέψασ᾽ Ὀρέστην τῶν ἐμῶν ὑπεξέθου;

ἀλλ᾽ ἴσθι τοι τείσουσά γ᾽ ἀξίαν δίκην.“

Τοιαῦθ᾽ ὑλακτεῖ, σὺν δ᾽ ἐποτρύνει πέλας

ὁ κλεινὸς αὐτῇ ταῦτα νυμφίος παρών,

ὁ πάντ᾽ ἄναλκις οὗτος, ἡ πᾶσα βλάβη,

ὁ σὺν γυναιξὶ τὰς μάχας ποιούμενος.

Ἐγὼ δ᾽, Ὀρέστην τῶνδε προσμένουσ᾽ ἀεὶ

παυστῆρ᾽ ἐφήξειν, ἡ τάλαιν᾽ ἀπόλλυμαι·

μέλλων γὰρ αἰεὶ δρᾶν τι τὰς οὔσας τέ μου

καὶ τὰς ἀπούσας ἐλπίδας διέφθορεν.

Ἐν οὖν τοιούτοις οὔτε σωφρονεῖν, φίλαι,

οὔτ᾽ εὐσεβεῖν πάρεστιν· ἀλλ᾽ ἐν τοῖς κακοῖς

πολλή ᾽στ᾽ ἀνάγκη κἀπιτηδεύειν κακά.

 

 

 

 

 

ΧΟΡΟΣ

Φέρ᾽ εἰπέ, πότερον ὄντος Αἰγίσθου πέλας

λέγεις τάδ᾽ ἡμῖν, ἢ βεβῶτος ἐκ δόμων;

 

ΗΛΕΚΤΡΑ

῏Η κάρτα· μὴ δόκει μ᾽ ἄν, εἴπερ ἦν πέλας,

θυραῖον οἰχνεῖν· νῦν δ᾽ ἀγροῖσι τυγχάνει.

 

ΧΟΡΟΣ

Η κἂν ἐγὼ θαρσοῦσα μᾶλλον ἐς λόγους

τοὺς σοὺς ἱκοίμην, εἴπερ ὧδε ταῦτ᾽ ἔχει.

 

ΗΛΕΚΤΡΑ

Ὡς νῦν ἀπόντος ἱστόρει τί σοι φίλον.

 

ΧΟΡΟΣ

Καὶ δή σ᾽ ἐρωτῶ. Τοῦ κασιγνήτου τί φῄς,

ἥξοντος ἢ μέλλοντος; εἰδέναι θέλω.

 

ΗΛΕΚΤΡΑ

Φησίν γε· φάσκων δ᾽ οὐδὲν ὧν λέγει ποεῖ.

 

ΧΟΡΟΣ

Φιλεῖ γὰρ ὀκνεῖν πρᾶγμ᾽ ἀνὴρ πράσσων μέγα.

 

ΗΛΕΚΤΡΑ

Καὶ μὴν ἔγωγ᾽ ἔσωσ᾽ ἐκεῖνον οὐκ ὄκνῳ.

 

ΧΟΡΟΣ

Θάρσει··πέφυκεν ἐσθλὸς ὥστ᾽ ἀρκεῖν φίλοις.

 

ΗΛΕΚΤΡΑ

Πέποιθ᾽, ἐπεί τἂν οὐ μακρὰν ἔζων ἐγώ.

 

 

ΧΟΡΟΣ

Μὴ νῦν ἔτ᾽ εἴπ